บทที่522

เห็นซูเจ๋อจากไป เฉินจึงคว้ามือของเขาไว้ด้วยจิตใต้สำนึก ถามอย่างระมัดระวังว่า "ซูเจ๋อ ท่านให้อภัยข้าแล้วใช่ไหม?"

ซูเจ๋อกล่าว "ข้าไม่ให้อภัยท่าน ไม่เท่ากับหาเรื่องทรมานตัวเองหรอกหรือ?"

เธอหลุบตาลง รีบกล่าวว่า "แล้ว……เหตุใดท่านไม่อยู่ต่อ?"

ซูเจ๋อหันกลับมาเห็นแววตาล่องลอยของเธอ หลังอาบน้ำ

บทที่523

จากนั้นแม่ทัพโฮ้วก็อ้างเรื่องค่ายทหารปลีกตัวออกไป ทำให้ซูเจ๋อมีโอกาสพาเฉินเสียนเที่ยวชมชัยภูมิให้เกิดความคุ้นเคย

เหลียนชิงโจวลำเลียงเสบียงอาหารมายังค่าย ก่อนจะมารวมตัวกับแม่ทัพโฮ้ว เมื่อเห็นใบหน้าแม่ทัพโฮ้วเต็มไปด้วยเหงื่อเย็น หัวเราะถามว่า "ท่านแม่ทัพโฮ้ว อากาศไม่ได้ร้อนถึงขั้นเหงื่อชุ่ม

บทที่524

งั้นก็ถูกแล้ว แม่ทัพโฮ้วกระจ่างราวกับกระจกใส เกรงว่าช่วงที่อยู่ในค่ายทหาร องค์หญิงกับใต้เท้าซูนอนด้วยกันทุกค่ำคืน ทั้งสองยังบุกป่าฝ่าดงมาด้วยกัน อีกทั้งยังเป็นหนุ่มเป็นสาว หากไม่เกิดความรู้สึกดีงามถึงจะแปลก

แม่ทัพโฮ้วหัวเราะดังก้อง พลางกล่าวว่า "พูดถูก ใต้เท้าซูคุ้นเคยกับค่ายทหารกว่าใครอื