บทที่510

เฉินเสียนลืมตาขึ้นทันที เธอมองเห็นใบหน้าของเขาในระยะห่างแค่ไม่ถึงฝ่ามือ หัวใจเริ่มรู้สึกกระสับกระส่ายในอ้อมอกอันหนาวเหน็บ

น้ำหนักบนร่างกายของเธอทำให้เธอรู้สึกมีความสุขอย่างอธิบายไม่ถูก

ซูเจ๋อหลับตาที่เรียวยาวของเขา มองเธอราวกับดวงดาวที่เปล่งประกาย และกล่าวว่า "ใช้วิธีนี้ทำให้ข้าอบอุ่น แ

บทที่511

ซูเจ๋อโอบกอดช่วงเอวของเธออย่างลึกซึ้ง ทุกครั้งที่หลอมละลายเข้าไปล้วนอิ่มเอิบเป็นอย่างมาก คิ้วสองข้างขมวดรวมเข้าด้วยกันเล็กน้อย กลิ่นอายลมหายใจรุกรานอย่างหนัก กัดเม้มที่ใบหูของเธอ แล้วกล่าวขึ้นว่า “อาเสียน ที่จริงท่านสามารถผ่อนคลายได้ตามความเหมาะสมนะ”

เฉินเสียนสะลึมสะลือและมึนงง กล่าวขึ้นว

บทที่512

แต่เป็นเธอผู้เดียวที่หน้าแดงใจเต้นระรัว กระสับกระส่าย ก็ไม่ถูกต้องเท่าไหร่นะ

ยังพูดไม่ทันจบ เฉินเสียนก็เบิกตาโพรงขึ้น เธอถูกซูเจ๋อยกมือประคองที่ท้ายทอย แล้วกดลงที่แผ่นอกของตัวเอง

ภายในห้องเงียบไร้เสียงชั่วขณะ

ซูเจ๋อกล่าวว่า “ท่านฟังดู”

ภายในแววตาของเฉินเสียนค่อยๆเปล่งประกายออกมา เขา