บทที่509

นักดาบหลวงเหล่านั้นยังคงเชื่อมั่นว่าเขาทั้งสองคนยังอยู่บนเรือลำนั้น แต่ไม่รู้ว่าบนเรือลำนั้นมีพรรคพวกของเขาอยู่เท่าไหร่ และจะไม่ปล่อยให้คนบนเรือหลุดรอดจากสายตาไปได้แม้แต่คนเดียว และจะไม่ยอมให้เรือลำนี้แล่นออกไปยังแม่น้ำหยุนเพื่อหลบหนีได้อย่างเด็ดขาด

เสียงกรีดร้องจากดาดฟ้าของเรือ ถูกความกว

บทที่510

เฉินเสียนลืมตาขึ้นทันที เธอมองเห็นใบหน้าของเขาในระยะห่างแค่ไม่ถึงฝ่ามือ หัวใจเริ่มรู้สึกกระสับกระส่ายในอ้อมอกอันหนาวเหน็บ

น้ำหนักบนร่างกายของเธอทำให้เธอรู้สึกมีความสุขอย่างอธิบายไม่ถูก

ซูเจ๋อหลับตาที่เรียวยาวของเขา มองเธอราวกับดวงดาวที่เปล่งประกาย และกล่าวว่า "ใช้วิธีนี้ทำให้ข้าอบอุ่น แ

บทที่511

ซูเจ๋อโอบกอดช่วงเอวของเธออย่างลึกซึ้ง ทุกครั้งที่หลอมละลายเข้าไปล้วนอิ่มเอิบเป็นอย่างมาก คิ้วสองข้างขมวดรวมเข้าด้วยกันเล็กน้อย กลิ่นอายลมหายใจรุกรานอย่างหนัก กัดเม้มที่ใบหูของเธอ แล้วกล่าวขึ้นว่า “อาเสียน ที่จริงท่านสามารถผ่อนคลายได้ตามความเหมาะสมนะ”

เฉินเสียนสะลึมสะลือและมึนงง กล่าวขึ้นว