บทที่511

ซูเจ๋อโอบกอดช่วงเอวของเธออย่างลึกซึ้ง ทุกครั้งที่หลอมละลายเข้าไปล้วนอิ่มเอิบเป็นอย่างมาก คิ้วสองข้างขมวดรวมเข้าด้วยกันเล็กน้อย กลิ่นอายลมหายใจรุกรานอย่างหนัก กัดเม้มที่ใบหูของเธอ แล้วกล่าวขึ้นว่า “อาเสียน ที่จริงท่านสามารถผ่อนคลายได้ตามความเหมาะสมนะ”

เฉินเสียนสะลึมสะลือและมึนงง กล่าวขึ้นว

บทที่512

แต่เป็นเธอผู้เดียวที่หน้าแดงใจเต้นระรัว กระสับกระส่าย ก็ไม่ถูกต้องเท่าไหร่นะ

ยังพูดไม่ทันจบ เฉินเสียนก็เบิกตาโพรงขึ้น เธอถูกซูเจ๋อยกมือประคองที่ท้ายทอย แล้วกดลงที่แผ่นอกของตัวเอง

ภายในห้องเงียบไร้เสียงชั่วขณะ

ซูเจ๋อกล่าวว่า “ท่านฟังดู”

ภายในแววตาของเฉินเสียนค่อยๆเปล่งประกายออกมา เขา

บทที่513

ซูเจ๋อเลิกคิ้วราวกับไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น กล่าวว่า “หากมิได้ เช่นนั้นแม่ทัพโฮ้วยกธงตั้งขึ้น เหตุใดถึงได้รับเสียงขานรับสนับสนุนจากเหล่าอาณาประชาราษฎร์นับไม่ถ้วนเลยเล่า ? สำหรับเหล่าอาณาประชาราษฎร์ปุถุชนคนธรรมดาทั่วไป ผู้ใดจะมาใส่ใจว่าองค์จักรพรรดิเป็นชายหรือหญิง เพียงแค่สามารถทำให้พวกเขาสงบสุข