บทที่486

เฉินเสียนควานหาเสื้อผ้าของตัวเองไปทั่วเตียง ซูเจ๋อจึงถามอย่างหวังดีว่า “ต้องการให้ข้าช่วยไหม”

เมื่อเงยหน้ามอง เฉินเสียนจึงพบว่าเขาแต่งตัวเรียบร้อยแล้ว ดูอิ่มเอิบและผ่องแผ้ว ไม่เหมือนหมาป่าที่ขย้ำเธอบนเตียงอย่างเอาแต่ใจเมื่อครู่นี้เลยจนนิดเดียว

เฉินเสียนหน้าแดงก่ำ ตอบไปว่า “ไม่ต้อง” เธอซ

บทที่487

เมื่อได้ยินอวี่เยี่ยนพูดข้างนอกว่านี้เป็นเวลาบ่ายโมงแล้ว เฉินเสียนถึงได้สงบอารมณ์ลง เสียงยังแหบแห้งอยู่เล็กน้อย และพูดว่า "อวี่เยี่ยน เข้ามาหน่อย"

เมื่ออวี่เยี่ยนได้ยินเฉินเสียนตื่นแล้ว นางก็รีบตัดน้ำร้อนเพื่อนำเข้าไปในห้องให้นางได้ล้างหน้า แต่ทันทีที่เงยหน้าขึ้น เห็นเฉินเสียนพยุงตัวจะลุก

บทที่488

เฉินเสียนจึงค่อย ๆ ขยับเท้าเดินเข้าไปในห้องเพื่อทำความคุ้นเคย ทั้งที่นางจำได้ชัดเจนว่า ก่อนหน้านั้นยังวิ่งลงจากเตียงไปพักผ้าพันพอให้ซูเจ๋อก็ยังไม่ร้ายแรงเช่นนี้ ทำไมตอนนี้ถึงได้เดินลำบากนัก…….

อวี่เยี่ยนที่อยู่ข้างหลังก็ได้ร้องเตือนขึ้นทันที "องค์หญิง ท่าเดินของท่าน…….. บ่าวพูดตามจริง มัน