บทที่485

น้ำตาที่หางตาของเฉินเสียนคละเคล้าไปด้วยรอยยิ้ม ทั้งพร่างพราวและงดงาม เธอตอบรับซูเจ๋อด้วยการเคลื่อนไหวของตนเอง

โอบรัดรอบเอวของเขาท่ามกลางเสื้อผ้าที่กระจัดกระจาย รั้งเขาลงมาประชิดตัว ขยับเอวอย่างเงอะงะเพื่อรองรับเขา

นอกจากการทำเช่นนี้ เธอก็ไม่รู้แล้วว่าจะระบายความรู้สึกที่กักเก็บไว้ในใจออ

บทที่486

เฉินเสียนควานหาเสื้อผ้าของตัวเองไปทั่วเตียง ซูเจ๋อจึงถามอย่างหวังดีว่า “ต้องการให้ข้าช่วยไหม”

เมื่อเงยหน้ามอง เฉินเสียนจึงพบว่าเขาแต่งตัวเรียบร้อยแล้ว ดูอิ่มเอิบและผ่องแผ้ว ไม่เหมือนหมาป่าที่ขย้ำเธอบนเตียงอย่างเอาแต่ใจเมื่อครู่นี้เลยจนนิดเดียว

เฉินเสียนหน้าแดงก่ำ ตอบไปว่า “ไม่ต้อง” เธอซ

บทที่487

เมื่อได้ยินอวี่เยี่ยนพูดข้างนอกว่านี้เป็นเวลาบ่ายโมงแล้ว เฉินเสียนถึงได้สงบอารมณ์ลง เสียงยังแหบแห้งอยู่เล็กน้อย และพูดว่า "อวี่เยี่ยน เข้ามาหน่อย"

เมื่ออวี่เยี่ยนได้ยินเฉินเสียนตื่นแล้ว นางก็รีบตัดน้ำร้อนเพื่อนำเข้าไปในห้องให้นางได้ล้างหน้า แต่ทันทีที่เงยหน้าขึ้น เห็นเฉินเสียนพยุงตัวจะลุก