บทที่ 9 : เชือดเฉือน

เกรัซขึ้นชื่อว่าเป็นคนจอมจ้ำจี้จ้ำไช

เธออยู่ในห้องทำงานตามลำพัง กำลังใช้ส้อมแบ่งปลาเนื้อขาวนึ่งใส่ปาก ข้างกันมีผักลวกเหี่ยวเฉาสีเขียวอมเทา ดูแล้วไม่ชวนให้เจริญอาหารในฐานะมื้อแรกของวันสักเท่าไร

ด้วยความที่เกรัซใส่ใจกับอาหารทุกคำที่ผ่านเข้าปาก ทั้งยังเฝ้าสังเกตน้ำหนักตัวด้วยความเป

บทที่ 10 : โรงละคร

หญ้ารกเหี่ยวเหลืองของปีก่อนยังคงหลงเหลือตามสองข้างทาง หญ้าใหม่เขียวชอุ่มหลังฝนของปีนี้งอกแซมไม่สูงนัก พวกมันพลิ้วไหวสลับสีเป็นแพทุกครั้งที่สายลมโชยมา สร้างภาพอุ่นใจสบายตาขึ้นมาได้บ้าง

อากาเปฮากิมยืนกอดอก ละสายตาจากด้านนอก หรี่ตามองเรือนพักขนาดย่อมริมป่าหมู่บ้านหัตถกรรมกำลังถูกตำรว

บทที่ 11 : อีนู

อรรรับแผ่นหนังจากดานูมาดู เขาลูบตัวอักษรบนแผ่นหนังพลางนึกถึงนิทรรศการหนังใหญ่วัดขนอนที่เคยจัดในมหาวิทยาลัย

“รอยแบบนี้ เป็นการเขียนลายลงในผืนหนัง สมัยโบราณช่างจะเอาเขม่าก้นหม้อกาบมะพร้าวเผาละลายกับน้ำข้าว ทาผืนหนังให้ทั่ว แล้วใช้ลูกสะบ้าขัดจนหนังลื่นเป็นมัน”

“จนหนังเป็นสีดำเหรอ” ดานูถ