บทที่ 8 : รังดา

“ผมสังหรณ์ใจแปลก ๆ ยังไงไม่รู้”

อรรยืนลูบแขนรออยู่ด้านหลัง หาวหวอด ขณะดานูไขกุญแจเปิดประตูพลางเอ่ย

“ผมอยากไปดูที่เกิดเหตุ”

อรรสร่างจากความง่วงงุนทันที “จะบ้าเหรอคุณ ป่านนี้ตำรวจกั้นสถานที่เกิดเหตุเอาไว้หมดแล้ว จะเข้าไปสุ่มสี่สุ่มห้าได้ยังไง”

“แล้วที่ว่าสังหรณ์ใจเมื่อกี้หมายความว่ายัง

บทที่ 9 : เชือดเฉือน

เกรัซขึ้นชื่อว่าเป็นคนจอมจ้ำจี้จ้ำไช

เธออยู่ในห้องทำงานตามลำพัง กำลังใช้ส้อมแบ่งปลาเนื้อขาวนึ่งใส่ปาก ข้างกันมีผักลวกเหี่ยวเฉาสีเขียวอมเทา ดูแล้วไม่ชวนให้เจริญอาหารในฐานะมื้อแรกของวันสักเท่าไร

ด้วยความที่เกรัซใส่ใจกับอาหารทุกคำที่ผ่านเข้าปาก ทั้งยังเฝ้าสังเกตน้ำหนักตัวด้วยความเป

บทที่ 10 : โรงละคร

หญ้ารกเหี่ยวเหลืองของปีก่อนยังคงหลงเหลือตามสองข้างทาง หญ้าใหม่เขียวชอุ่มหลังฝนของปีนี้งอกแซมไม่สูงนัก พวกมันพลิ้วไหวสลับสีเป็นแพทุกครั้งที่สายลมโชยมา สร้างภาพอุ่นใจสบายตาขึ้นมาได้บ้าง

อากาเปฮากิมยืนกอดอก ละสายตาจากด้านนอก หรี่ตามองเรือนพักขนาดย่อมริมป่าหมู่บ้านหัตถกรรมกำลังถูกตำรว