บทที่ 10

: โรงละคร

หญ้ารกเหี่ยวเหลืองของปีก่อนยังคงหลงเหลือตามสองข้างทาง หญ้าใหม่เขียวชอุ่มหลังฝนของปีนี้งอกแซมไม่สูงนัก พวกมันพลิ้วไหวสลับสีเป็นแพทุกครั้งที่สายลมโชยมา สร้างภาพอุ่นใจสบายตาขึ้นมาได้บ้าง

อากาเปฮากิมยืนกอดอก ละสายตาจากด้านนอก หรี่ตามองเรือนพักขนาดย่อมริมป่าหมู่บ้านหัตถกรรมกำลังถูกตำ

บทที่ 11

: อีนู

อรรรับแผ่นหนังจากดานูมาดู เขาลูบตัวอักษรบนแผ่นหนังพลางนึกถึงนิทรรศการหนังใหญ่วัดขนอนที่เคยจัดในมหาวิทยาลัย

“รอยแบบนี้ เป็นการเขียนลายลงในผืนหนัง สมัยโบราณช่างจะเอาเขม่าก้นหม้อกาบมะพร้าวเผาละลายกับน้ำข้าว ทาผืนหนังให้ทั่ว แล้วใช้ลูกสะบ้าขัดจนหนังลื่นเป็นมัน”

“จนหนังเป็นสีดำเหรอ” ดาน

บทที่ 12

: ตัมปัน

“แผนกเราเป็นจุดแรกที่ต้องสร้างความประทับใจให้แก่ผู้เข้าพักและบุคคลภายนอก และเสมือนเป็นจุดอำลา จึงจำเป็นต้องตรึงใจผู้เข้าพักให้ได้ก่อนออกจากโรงแรมไป เพราะความประทับใจครั้งสุดท้ายถือว่าสำคัญไม่ยิ่งหย่อนกว่าตอนแรกพบ”

ชายหนุ่มเดินอ้อมพุ่มเฮลิโคเนียพันธุ์สร้อยกัทลีที่ขนาบสองข้างเคาน์เ