บทที่ 4

ข้าไม่มีเพื่อนอีกแล้ว เหมือนเมื่อก่อน แม่เล่นไพ่กัว ข้านั่งหลังพวกเจ้าหน้ากระจกทองแดงเล่นเครื่องประดับ

ค่อยๆ เครื่องประดับก็เริ่มไม่สนุกแล้ว

พอเข้าหน้าหนาวข้าก็สิบสองขวบ นับจากครั้งที่เจ้าหญิงเคาะประตูอวี้ ข้าไม่เห็นเขาเกือบครึ่งปีแล้ว

"โอ้ คุณหนูสิบเลิกเล่นเครื่องประดับมาวาดภาพแล้วเหรอ

บทที่ 5

ตอนเด็กๆ ข้าเข้าใจแล้วว่าต้องใส่เสื้อผ้าใหม่สวยๆ ให้คนที่ชอบดู

เดือนมีนาคมในจวนเริ่มทำเสื้อผ้าใหม่ พ่อบ้านเรียกอี๋เหนียงพาคุณหนูไปเลือกผ้า นี่คือฉากที่หาได้ยากที่ทุกคนมารวมตัวกัน

แต่ก่อนสีดอกท้อ สีทับทิมเป็นที่นิยม ข้าแย่งไม่ได้ต้องให้แม่ไปเอาใจพ่อถึงจะได้มา แต่ปีนี้ข้าไม่ชอบแล้ว ดูพี่ส

บทที่ 6

ตอนข้าอยู่บ้านคิดถึงอวี้ ในใจเหมือนงอกกุหลาบมากมาย กังวลจนทนไม่ได้

อวี้เหมือนเสือตัวใหญ่ลงเขา วนรอบตัวข้า

แต่ตอนข้าอยู่ที่บ้านอวี้เจอเขา กุหลาบในใจหดตัวเป็นก้อนฝังลึกใต้ดิน

อวี้กลับมาเป็นอวี้อีก ปิดดอกไม้เล็กๆ ที่งอกเกะกะของข้าอย่างอ่อนโยน

ในช่วงที่ข้าโตขึ้น แม้จะอยู่กับแม่บ่อย แต่เจ้า