บทที่ 25

ข้าเช็ดหน้าแล้วถอนหายใจด้วยความโล่งอก

ทันใดนั้นก็รู้สึกสดชื่นเบิกบาน ไม่มีช่วงเวลาไหนที่จะสบายใจได้เท่ากับตอนนี้อีกแล้ว

ไม่มีคืนไหนที่ดวงจันทร์จะสว่างกว่าดวงจันทร์คืนนี้ได้อีกแล้ว

ดวงจันทร์คืนนี้สวยจริงๆ สูงและไกล เมฆดำหนาแค่ไหนก็บังแสงสว่างของมันไม่ได้

ข้าจะเดินออกจากประตูหน้าบ้านของ

บทที่ 26

ตอนนี้ข้าคงดูเหมือนผีจริงๆ ไม่งั้นแม้แต่จ้าวอิ่นเห็นข้าก็อ้อมทางไป

เลือดในศาลเจ้าล้างมาสามวันแล้วยังล้างไม่สะอาด แม่นมพาสาวใช้คุกเข่าใต้สายตาของบรรพบุรุษใช้ผ้าถูพื้นอย่างแรง ไม่ว่าจะโรยสบู่ฝักมะขามมากแค่ไหน ก็ยังมีเลือดแข็งตัวอยู่ในรอยต่อของกระเบื้องออกมาไม่ได้

สาวใช้ขี้กลัวต่างพูดถึงข้

บทที่ 27

กระแสน้ำค่อยๆ รวมตัวกันรอบๆ ตัวพ่อ สร้างเป็นกระแสน้ำวนที่มองไม่เห็น

พ่อยืนอยู่ตรงกลาง ปลาคาร์พแดงว่ายผ่านแขนเสื้อกว้างของท่าน

ริมฝีปากของพ่อที่เปลี่ยนเป็นสีม่วงจากความหนาวเย็นกระดิกเล็กน้อย บางทีแม้แต่ตัวท่านเองก็อาจสงสัยว่า อิ้งเอ๋อมีความสัมพันธ์อะไรกับลูกชายแท้ๆ กันแน่?

ไม่อย่างนั้นท