บทที่ 24

"คุณหนูสิบ ดูว่าว่าวของหนูบินสูงไหม?"

ข้านอนอยู่บนเตียงสามเดือนเต็ม เมื่อลงพื้นเดินออกจากห้องพบว่าดอกไม้บานหมดแล้ว

ลูกของอี๋เหนียงที่สิบสองปีนี้อายุแค่ห้าขวบ เจ้าถือว่าวนกนางแอ่นของข้าวิ่งไปทั่วสวน

คนตัวเล็กๆ ยกว่าว บินไม่สูง บินแล้วก็ตก ตกแล้วไปเก็บ หน้าเต็มไปด้วยเหงื่อแต่ไม่รู้จักเหน

บทที่ 25

ข้าเช็ดหน้าแล้วถอนหายใจด้วยความโล่งอก

ทันใดนั้นก็รู้สึกสดชื่นเบิกบาน ไม่มีช่วงเวลาไหนที่จะสบายใจได้เท่ากับตอนนี้อีกแล้ว

ไม่มีคืนไหนที่ดวงจันทร์จะสว่างกว่าดวงจันทร์คืนนี้ได้อีกแล้ว

ดวงจันทร์คืนนี้สวยจริงๆ สูงและไกล เมฆดำหนาแค่ไหนก็บังแสงสว่างของมันไม่ได้

ข้าจะเดินออกจากประตูหน้าบ้านของ

บทที่ 26

ตอนนี้ข้าคงดูเหมือนผีจริงๆ ไม่งั้นแม้แต่จ้าวอิ่นเห็นข้าก็อ้อมทางไป

เลือดในศาลเจ้าล้างมาสามวันแล้วยังล้างไม่สะอาด แม่นมพาสาวใช้คุกเข่าใต้สายตาของบรรพบุรุษใช้ผ้าถูพื้นอย่างแรง ไม่ว่าจะโรยสบู่ฝักมะขามมากแค่ไหน ก็ยังมีเลือดแข็งตัวอยู่ในรอยต่อของกระเบื้องออกมาไม่ได้

สาวใช้ขี้กลัวต่างพูดถึงข้