บทที่ 2

จริงๆ แล้วอวี้มีเสน่ห์ดึงดูดใจข้าอย่างมาก

ข้าเกลียดเขาเพราะเขาเป็นขันที

แต่ข้าก็ชอบเขาเพราะเขาไม่ได้ดูเหมือนขันทีแก่ๆ

อารมณ์ที่ซับซ้อนนี้คันอยู่ในใจจนทนไม่ไหว คนที่เกินกว่าความเข้าใจของข้าแบบนี้ ข้าสนใจเขาจริงๆ

ตอนอายุสิบขวบ อวี้เต็มไปหมดในสมองเล็กๆ ของข้า

คืนนั้นที่พวกเราแอบหนีออกไปไม่มีใครพบ แต่ตั้งแต่วันนั้นมาข้าก็เริ่มเพ้อฝันบ่อยขึ้น แม้แต่จ้าวเคอบุตรสาวฮูหยินเอกยังสังเกตเห็นว่าข้าผิดปกติ

แต่เจ้าก็แค่เอาเรื่องนี้มาล้อเลียนข้า

"เรียนจุดธูปแค่สองวันก็เริ่มเพ้อฝันแล้ว ไม่แปลกที่ขึ้นเวทีไม่ได้"

ข้าเห็นเจ้าปากแข็ง แต่มือก็งุ่มง่ามมาก จึงโมโหขึ้นมา ยกมือตีกระถางธูปของเจ้าจนล้มแล้วลุกขึ้นเดินออกไป

ตอนเย็นฮูหยินเอกก็มาสอบสวนแน่นอน บอกว่าข้าไม่รู้จักเคารพ จะให้ข้าคุกเข่าที่ศาลเจ้า

พ่อที่ดื่มเหล้ากลับมาโซเซเอนอนนั่งทรุดอยู่บนเก้าอี้แล้วสะอึกไม่หยุด "เด็กๆ น่ะ *เอ๊ก* ทะเลาะกันย่อมหลีกเลี่ยงไม่ได้ *เอ๊ก* ให้อี๋เหนียงหยุนกลับไปสอนอีกทีก็พอแล้ว"

พ่อรักแม่ จึงพูดเข้าข้างพวกเรา

ฮูหยินเอกขบฟันแต่ก็แสร้งทำเป็นใจกว้างดูแลบ้าน "ก็ใช่ ดึกแล้วก็ไม่ต้องลงโทษแล้ว งั้นท่านนายจะมาดื่มน้ำซุปแก้เมาที่ห้องหรือเปล่า"

"อืม...ไม่ละ ไม่ละ วันนี้เมามากจะไม่ไปห้องท่านผู้หญิง ข้าจะไปที่หยุนเหนียงดีกว่า"

พ่อข้าทุกครั้งที่เมามากก็จะมาที่ห้องแม่ บอกว่าแม่ดูแลคนเป็น

แต่ข้าได้ยินแม่นมข้างกายฮูหยินเอกพูดว่า เพราะแม่มีเล่ห์เหลี่ยมมาก ทำให้คนเมาลอยไปบนฟ้าได้

ข้าคุกเข่าอยู่พื้นมองพ่อเห็นแม่บิดเอวเรียวเดินมา สีหน้าลอยๆ นั้นเหมือนจะลอยขึ้นฟ้าจริงๆ

แม่พยุงพ่อเดินผ่านข้า บอกให้ข้าอย่าคุกเข่าแล้วรีบกลับไปพัก พ่อก็พยักหน้าพูดไม่เจ็บไม่คันสักสองสามประโยคแล้วลูบหัวข้า

เหมือนอวี้ที่ให้ขนมบัวหิมะข้าแล้วลูบหัวข้า

แต่ฝ่ามือใหญ่ของพ่อชื้นและเปียก ทำให้ข้ารู้สึกไม่สบายเป็นครั้งแรก

คืนนั้น ข้าได้ยินเสียงจากห้องใหญ่ดังมาก เรียกว่าจ้าวหลางทั้งคืน เงาที่ติดอยู่บนประตูหน้าต่างเคลื่อนไหวไปมา พร้อมกับเสียงหายใจหนักๆ เหมือนเงาผี

ข้าลูบหัวตัวเอง รู้สึกคลื่นไส้มากขึ้น

"เสี่ยวหง ข้าอยากสระผม"

ตั้งแต่ครั้งแรกที่ข้าเห็น "ปีศาจ" ผ่านไปหลายวันแล้ว ข้าเดินไปมาที่หน้าบ้านตลอดเพื่อสังเกตอวี้ที่อยู่ฝั่งตรงข้ามถนน

แต่สังเกตหลายวันพบว่าคนคนนี้ไม่ค่อยออกบ้านจริงๆ ข้าไม่เคยเห็นเขาเข้าหรือออกมาเลย

ข้าเริ่มสงสัยว่าเขาตายในบ้านเล็กๆ มืดๆ หลังนี้แล้วหรือเปล่า

เขาจะตายหรือไม่ตายก็ไม่สำคัญ ข้าแค่เสียดายที่ไม่ได้เห็นเขาอีก

"แม่ คุณว่าปีศาจฝั่งตรงข้าม เขายังมีชีวิตอยู่ไหม" ข้านั่งหน้าโต๊ะไพ่ เงยหน้ามองไพ่ที่แม่กำลังสับอยู่ในมือ

"ปีศาจอะไร...เจ้าหมายถึงขันทีคนนั้นเหรอ" แม่กำลังสนใจเล่นไพ่ ใจลอย เจ้าจ้องมองอี๋เหนียงเก้าฝั่งตรงข้ามกลัวว่าคนอื่นจะโกงชนะเอาเครื่องประดับของเจ้าไป "จะตายหรือมีชีวิตก็ไม่เกี่ยวกับเราหรอก"

"แต่ข้าไม่เคยเห็นเขาออกมาเลย"

"งั้นก็คงตายแล้วมั้ง ออกไพ่"

"ข้าชนะ" อี๋เหนียงเก้าผลักไพ่ออก เจ็ดคู่เรียบร้อย ยิ้มจนตาหาไม่เจอ ยื่นมือขอเงิน

แม่แพ้จนปวดหัว กักเก็บไพ่ไว้นานขนาดนั้นก็เสียไปแบบนี้ เจ้าเอากิ๊บทองเส้นสุดท้ายโยนลงบนโต๊ะไพ่แล้วจ้องข้าอย่างดุดัน "ไปๆๆ พูดเรื่องขันทีทำไม ทำให้แม่โชคร้าย! เสี่ยวหง! พาคุณหนูออกไปเล่น"

อี๋เหนียงเก้าที่ชนะจนได้เต็มกระเป๋าเอากิ๊บทองที่แม่โยนมาเสียบที่เกล้าแล้วพูดกับข้า "ถ้าซินเกอเหนื่อยจริงๆ ก็ปีนขึ้นไปที่ศาลาบนเขาหินดูเรือใหญ่บนแม่น้ำหวายสิ สองวันนี้ท่านท่านหญิงในวังกลับบ้านเกิดเยี่ยมญาติ เรือรับรองจอดอยู่ตรงนั้นแหละ!"

"ใช่แล้ว รีบไปดูเรือเถอะ อย่าเดินไปมาที่นี่"

แม่อ่อนโยนกับพ่อมาก แต่กับข้าหยาบคายจริงๆ โดยเฉพาะตอนเล่นไพ่ อยากให้ข้าหายไปจากที่นี่ในทันที

ข้าถูกเจ้าผลักออกจากห้อง จึงต้องทำตามคำอี๋เหนียงเก้าไปปีนเขาหินดูเรือใหญ่

ฤดูร้อนทางใต้อากาศชื้น บันไดเขาหินลื่นหน่อย ข้าปีนขึ้นไปที่ศาลาเล็กแล้วหันกลับมองก็พบว่าจวนตระกูลจ้าวทั้งหมดถูกหมอกปกคลุม ข้างในมีแสงเทียนสีส้มและเสียงหัวเราะของผู้หญิงริบหรี่ ดูน่ากลัวหน่อย

นึกไม่ออกจริงๆ ว่าข้าเกิดมาจากที่นี่

ข้ากอดเสาระเบียงของศาลา ยืนขึ้นบนปลายเท้ามองไปที่แม่น้ำหวาย แต่วันนี้หมอกหนาเกินไป มองเห็นแค่เงาเรือและโคมไฟแดงใหญ่บนนั้นเท่านั้น อย่างอื่นมองไม่เห็นเลย

แต่บ้านของปีศาจกลับมองเห็นชัดเจน

กำแพงบ้านเขาสูง ข้าปีนขึ้นเขาหินก็แค่เสมอกำแพงบ้านเขา

ในกำแพงมีควันจากการทำอาหารลอยขึ้นมาหลายจุด ลอยไปในท้องฟ้ายามเย็นพร้อมกลิ่นอาหารหอม

ปรากฏว่าเขาไม่ได้ตาย ยังทำอาหารอยู่

ปีศาจก็กินข้าวด้วยเหรอ

ข้านั่งอยู่ในศาลา มองควันจากบ้านเขาลอยสูงขึ้นเรื่อยๆ แล้วก็ค่อยๆ ละลายเข้ากับยามค่ำ จนมองไม่เห็นเลยแค่ได้กลิ่นหอมข้าถึงได้สติ

อืม วันนี้ปีศาจกินหน่อไม้ผัดหมู ข้าชอบกินหน่อไม้ในฤดูนี้มากเลย

ข้าก็เบื่อพอสมควร เวลาเสี่ยวหงพวกเขาไม่ว่างเล่นกับข้า ข้าก็จะไล่เวลากินข้าวไปปีนเขาหินดมกลิ่นว่าวันนี้ปีศาจทำอะไรกิน ครั้งหนึ่งข้าได้กลิ่นว่าเขาทำมันเทศนึ่ง ข้าอยากกินจนทนไม่ไหว วิ่งลงจากเขาหินทันทีไปขออ้วนหลิวที่ครัวให้ทำให้

อ้วนหลิวโบกมีดทำอาหารอย่างคล่องแคล่ว เขากำลังทำซุปเต่าให้พ่อข้า พอได้ยินว่าข้าอยากกินมันเทศนึ่งก็หัวเราะทันที

"คุณหนูสิบอย่าให้ผมลำบากเลย ไปซื้อเองที่ถนนดีกว่า"

ฮึ อ้วนหลิวไม่ยอมทำต่างหาก ในจวนตระกูลจ้าวที่รวยที่สุดในเมือง ข้ากินมันเทศนึ่งสักอันไม่ได้เหรอ

กลั้นความโมโหทั้งคืน พอสว่างข้าก็ลุกแต่เช้าออกไปซื้อมันเทศนึ่ง ไม่ได้เรียกแม้แต่เสี่ยวหงด้วย พวกเจ้ายุ่งสองวันนี้ บอกว่าท่านผู้ดีจากเมืองหลวงมาจะมาเยี่ยมจวนตระกูลจ้าว สาวใช้บ่าวรับใช้ทุกคนถูกส่งไปทำงานหนัก จนถึงเที่ยงคืนถึงนอนได้

ข้าออกไปเที่ยวถนนคนเดียวก็สบายกว่า เข้าคิวที่ร้านอาหารเช้าซื้อมันเทศนึ่งสองลูกมา กอดไว้ในมือแล้วดมดูก็รู้สึกไม่ใช่ ไม่หอมเท่าของปีศาจ ข้ากำลังยืนกลางถนนคิดว่าจะกินดีหรือเปล่า เด็กวิ่งไล่กันข้างหลังก็มาชนข้าพอดี มันเทศในมือเกือบหล่นหมด

ข้าโกรธจึงไล่ตามไปจะบิดหูพวกเขา แต่ก็พบว่าเด็กชายสองสามคนนี้ล้อมกันอยู่มุมกำแพงถอดกางเกง

ปัสสาวะสีเหลืองฉี่ออกมาจากในกางเกงพวกเขา เหม็นๆ หลายสายฉีไปที่โคนกำแพงบ้านของปีศาจ

ข้าปิดจมูกอยากเดินอ้อมพวกเขากลับบ้าน แต่จากช่องระหว่างขาพวกเขากลับเห็นแมวขาวตาฟ้าตัวเล็กที่ถูกปัสสาวะราดหัว!

แมวขาวตัวเล็กตัวนี้ไม่ใช่ของปีศาจเหรอ ตาฟ้าจำได้ชัด

ลูกแมวน่าจะเพิ่งเกิดไม่นาน ขาไม่แข็งแรง ถูกปัสสาวะราดจนยกหัวไม่ขึ้น หลับตาร้องไห้

ข้าโมโหขึ้นมา ไม่สนว่าพวกเขาสวมกางเกงหรือยัง ยกหูคนหนึ่งขึ้นมาแล้วบิดไปทางตรงกันข้าม

"บ้านเจ้าไม่มีส้วมเหรอ! มาฉี่ที่นี่!"

"เจ้าจะมาจัดการอะไร! ข้าฉี่เป็นบ้านเจ้าเหรอ!"

"บ้านข้าอยู่ตรงข้ามจวนตระกูลจ้าว รีบไสหัวให้ข้า!"

พอพวกเขาได้ยินว่าเป็นจวนตระกูลจ้าวก็ไม่สนว่าจริงหรือเท็จ ดึงกางเกงขึ้นแล้ววิ่งหนีไปหายเงาทันที ทิ้งแมวขาวตัวเล็กนอนคลุกคลานอยู่ในรอยปัสสาวะร้องไห้ต่อ

ข้าปิดจมูกอยากเดิน แต่เดินไปไม่กี่ก้าวก็กลัวว่าแมวตัวเล็กจะหาทางกลับบ้านไม่เป็น ไม่มีทางเลือกจึงเอบใบไม้ใหญ่มาจากข้างทางหยิบแมวขึ้นแล้วไปเคาะประตูปีศาจ

แต่พอเดินมาถึงหน้าประตูปีศาจข้าก็ลังเลอีก ถ้าคนเห็นว่าคุณหนูจ้าวอย่างข้าเข้าประตูขันทีจะเหมาะสมหรือไง หมดทางจึงกอดแมวตัวเล็กเข้ารูหมาอีกครั้ง

รูหมานี้ครั้งหนึ่งไม่ชิน ครั้งสองชิน ข้าคิดไม่ถึงเลยว่าภายหลังจะเข้ามาบ่อยมาก

บ้านของปีศาจตอนกลางวันไม่น่ากลัวเท่ากลางคืน จากข้างนอกมองมืดมิดมาก แต่ยืนอยู่ข้างในกลับสว่างไสว ข้าคลานออกจากรูหมาแล้วพบว่าลานบ้านนี้ไม่ใหญ่จริงๆ รวมทั้งหมดก็แค่ห้องหลักห้องข้างสองห้อง ที่เหลือทั้งหมดเป็นสวน ที่ไหนมีดินเขาก็ปลูกเต็ม ปลูกตั้งแต่กุ้ยช่ายไปจนถึงบัวหิมะ แล้วก็ปลูกจากดอกลิลลี่ไปจนถึงกระเทียม

ข้ากอดแมวตัวเล็กเดินๆ หยุดๆ ไม่รู้สึกตัวก็เดินอ้อมจากสวนหลังออกมา พอเดินอ้อมผนังห้องหลักก็ได้ยินเสียงถังน้ำตกพื้นและเสียงถอนหายใจเบาๆ ของใครสักคน

ข้าตกใจจนสะดุ้ง หนีเข้าไปซ่อนใต้เถาองุ่นอย่างตื่นตระหนก พวงองุ่นสีเขียวเหล่านี้อวบใหญ่ เกิดเป็นหลังคากันข้าไว้ แต่ก็ทำให้ข้ามองเห็นแสงข้างนอกผ่านช่องว่างระหว่างองุ่น

ปีศาจกำลังรดน้ำต้นไม้

ผมของเขาถูกผูกทั้งหมดด้วยผ้าสีขาว ห้อยลงมาที่หลังอย่างหลวมๆ เขายังสวมชุดสีเขียวทะเลคืนนั้น เพราะต้องทำงานจึงมัดแขนเสื้อกว้างไว้ที่เอวให้แน่น ก้มตัวหิ้วถังทำให้เอวดูเล็กกว่าเดิม

ดอกเดซี่เล็กๆ ที่เท้ากวาดไปมาบนชายเสื้อของเขา เหมือนดอกไม้ปักบนเสื้อ ปีศาจหันข้างพิงเข่าราดน้ำอย่างละเอียด ผมที่หน้าผากหลุดลงมาที่ปลายจมูก เขายื่นมือปัดเส้นผมไว้หลังหู โชว์ใบหน้าครึ่งหนึ่งที่ขาวเนียนผิดปกติ

ข้าจ้องมองตาไม่กระพริบ รู้สึกว่าพวงองุ่นเขียวใสข้างตาสะท้อนใบหน้าข้างสวยงามของเขา

"เหมียว!"

แมวขาวตัวเล็กในอ้อมอกแล้วหลุดจากมือข้าอย่างกะทันหัน เลื้อยตามเถาองุ่นบนพื้นคลานออกไปทำให้ปีศาจตกใจ

ข้าได้ยินเสียงทัพพีน้ำตกพื้น แล้วก็ตามด้วยเสียงของปีศาจพูดว่า "ใคร?"

ข้าตกใจมาก รีบวิ่งไปตามทางเดินที่เถาองุ่นสร้างขึ้น อยากให้เขามองไม่เห็นข้า

พวงองุ่นสีเขียวอ่อนตีหน้าข้าไปมา เจ็บมาก แถมข้ายิ่งวิ่งก็ยิ่งแคบ รู้สึกแค่ว่าพวงองุ่นอ้วนทั้งสองข้างกองอยู่บนตัวและหน้าข้า แสงแดดที่รั่วลงมาจากหัวทำให้เปล่งประกายสีทอง

"ทางนี้เดินไม่ได้!"

ปีศาจที่โผล่มาอย่างกะทันหันตบไหล่ข้า ข้าตกใจจนเท้าลื่นนั่งลงใต้โครงองุ่น

"เป็นเจ้าเหรอ?" เขาหิ้วแมวขาวตัวเล็ก ยังจำข้าได้ "เจ้าหลงทางอีกแล้วเหรอ?"

อวี้บอกว่าตลอดเวลาที่ผ่านมาเขาคิดไม่ออกว่าทำไมคุณหนูสักคน ถึงชอบมาหาเขาเล่นตลอด

ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน ข้ารู้แค่ว่ารูหมานั้นยิ่งเข้ายิ่งชำนาญ

ครั้งที่สองที่เจอเขา เขาคิดว่าข้าหลงทางอีก

ข้าถูกเขาปิดกั้นไว้ใต้เถาองุ่น ล้มคว่ำ หน้าแดงก่ำ รีบลุกขึ้นกางกระโปรงแล้วพูดว่า "ข้าไม่ได้หลงทาง! ข้าคือคุณหนูจ้าวฝั่งตรงข้าม มาส่งแมวให้เจ้าโดยเฉพาะ!"

ปีศาจมองแมวขาวตัวเล็กแล้วมองข้า พูดพึมพำว่าไม่แปลกที่เช้านี้ไม่เห็นฝู๋ลู่

"เจ้าว่ามันชื่ออะไร?"

"อะไรนะ?"

"แมวตัวนี้ ชื่ออะไร?"

"ฝู๋ลู่"

ให้ตายสิ แมวตัวหนึ่งก็ตั้งชื่อหรูหราขนาดนี้

"แล้วเจ้าชื่ออะไร"

ตอนแรกข้าถือตัวว่าเป็นคุณหนู จึงหยิ่งผยองกับอวี้มาก อีกด้านหนึ่งเพราะยังกลัวขันทีอยู่หน่อย จึงคุยโตที่นี่

แต่อวี้ไม่ได้แสดงความไม่พอใจกับเด็กสาวสิบขวบที่ไม่สุภาพอย่างข้าเลย ดูเหมือนเขาชินกับการรับใช้ในวังแล้ว พูดจาเคารพและสุภาพเป็นธรรมชาติ

"สวัสดีคุณหนูจ้าว ผมชื่ออวี้"

อวี้ ฝู๋ลู่ แค่ชื่อแมวก็ฟังดูมีค่ากว่าชื่อคน

แต่แมวตัวนี้ไม่ใช่แมวธรรมดา อวี้บอกว่านี่คือแมวที่ไทเฮาองค์ก่อนทิ้งไว้ ตอนนั้นเพิ่งเลี้ยงแมวตัวใหม่ไม่กี่วันท่านก็สวรรคต แล้วฝู๋ลู่ก็ถูกอวี้พาติดตัวออกจากวังตลอด

ข้ามองฝู๋ลู่ซ่อนตัวอยู่ในอ้อมอกของอวี้สั่นเทาร้องไห้ไม่หยุด จึงตำหนิอวี้ว่า "เมื่อเป็นของที่ไทเฮาองค์ก่อนทิ้งไว้ เจ้าต้องดูแลให้ดี ดูสิมันผอมแค่ไหน?"

พอดีพูดจบท้องข้าก็ร้องด้วย

อวี้มองข้าตะลึงอยู่นาน จึงค้นพบว่าข้างเท้าข้าเต็มไปด้วยมันเทศนึ่งที่ตกระหว่างวิ่งหนีเมื่อกี้

"คุณหนูจ้าวจะกินอะไรไหม? บังเอิญบ้านผมก็นึ่งมันเทศด้วย"

บังเอิญอะไร ข้าไปซื้อมันเทศเพราะเจ้านึ่งมันเทศต่างหาก!

"หรือว่า...เจ้าอยากกลับบ้านกิน?" อวี้ยังจำคืนนั้นที่ข้าบอกว่าของเขาสกปรก จึงให้ทางออกให้ลง

แต่ข้าไม่แค่ไม่ลงยังขึ้นไปอีกชั้น "ข้าจะกินที่นี่!"

"อะไรนะ?"

มันเทศนึ่งของอวี้อร่อยมากเลย หอมหวานกว่าที่ข้าซื้อบนถนนมาก เขาบอกว่าเพราะเขาใส่น้ำผึ้ง

เขาผอมขนาดนี้ แต่ชอบคิดเรื่องกินของ วันนี้ใส่น้ำผึ้งในมันเทศ พรุ่งนี้ใส่เปลือกส้มในดอกอบเชย

มันเทศสองลูกถูกข้ากินหมด ข้าเอาผ้าเช็ดปากออกมาเช็ดทำท่าสำรวม ถามเขาว่าทำไมไม่กินของดีๆ บ้าง

"ของดี? มันเทศไม่ดีเหรอ? คุณหนูจ้าวเพิ่งกินอร่อยมากเลยนะ"

ข้าพูดไม่ออก แค่เตือนเขาว่าเฝ้าทองเงินเพชรพลอยอยู่ทั้งบ้าน ควรหาของมาเลี้ยงตัวเองบ้าง หรือสร้างสัมพันธ์กับคน เงินช่วยแก้ทุกปัญหาได้ แม่พูดตลอด

"ถ้าเจ้าไม่ให้ประโยชน์คนในเมือง เด็กๆ ก็รังแกเจ้าได้ วันนี้ถ้าไม่ใช่ข้าอยู่ ฝู๋ลู่ของเจ้าเกือบจมน้ำในปัสสาวะแล้ว!"

อวี้พับแขนเสื้อ นั่งบนม้านั่งที่หน้าประตูอาบน้ำให้ฝู๋ลู่ ได้ยินข้าพูดอย่างนั้นจึงหันกลับมาตะลึง "ของพวกนั้นเป็นของราชสำนัก ไม่ใช่ของผม"

"ราชสำนักประทานให้เจ้าก็เป็นของเจ้าแล้ว"

"ไม่ใช่ของผม เงินเดือนต่างหากที่เป็นของผม"

ข้าพูดกับเขาไม่รู้เรื่อง รู้สึกแค่ว่าเขาหัวแข็ง "เจ้าเก็บแท่งทองพวกนั้นไว้ไม่ให้คน ใครจะส่งสาวน้อยหอมนุ่มมาให้เจ้า?"

"สาวน้อย? ผมต้องการสาวน้อยทำไม? สาวน้อยเหมือนคุณหนูจ้าวเหรอ?"

"ไม่ใช่ข้า! สาวที่โตกว่าข้าหน่อย!"

อวี้ฟังไม่เข้าใจอะไรเลย เขาคิดไม่ออกว่าต้องการสาวน้อยทำไม "แล้วผมต้องการสาวที่โตกว่าคุณหนูจ้าวทำไม?"

"ทำ..." ข้าหยุดลงอย่างกะทันหัน เพราะข้าก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม แค่มีความประทับใจคลางแคลงว่าน่าจะเป็นเรื่องไม่ดี

อวี้เห็นข้าพูดตะกุกตะกัก จึงหันหลังกลับไปอาบน้ำให้ฝู๋ลู่ต่อ แล้วเสียงทุ้มลงมาอย่างเศร้าหมอง

"คุณหนูจ้าว ผมไม่ต้องการสาวหรอก ผมเป็นขันที"

บทที่ 3

แล้วคนที่กางเกงในโล่งๆ ทุกคนก็ไม่ชอบสาวใช่ไหม? ข้าเห็นขันทีแก่เมืองข้างๆ ชอบนะ

หรือว่ามีแค่อวี้ที่ไม่ชอบ แล้วอวี้ชอบข้าไหม?

ตอนเด็กๆ ข้าคิดว่าอวี้น่าจะชอบข้า

เพราะข้ารู้ตั้งแต่เล็กว่าตัวเองหน้าตาดี รู้จากความรักของพ่อ ความอิจฉาของบุตรสาวฮูหยินเอก และสายตาจับจ้องของพี่น้องคนอื่นๆ

แต่อวี้กลับไม่ใช่ พอโตขึ้นข้าทดสอบเขาหลายครั้งแต่เขาไม่หวั่นไหวเลย ข้าแม้แต่จะคิดว่าตัวเองคิดเพ้อฝันไปเองหรือเปล่า

ท่านผู้ดีที่มาจากวังปรากฏว่าเป็นน้องสาวของจักรพรรดิองค์ปัจจุบัน มาที่นี่เยี่ยมญาติกับพระสวามี

คุณป้าข้างกายเจ้าหญิง เป็นพี่สาวไกลๆ ของฮูหยินเอก ในปากของฮูหยินเอกก็เป็นคนสำคัญมาก ธุรกิจผ้าของบ้านเราทำได้ในวัง ต้องพึ่งคุณป้าคนนี้ดูแลอยู่ไม่น้อย

คุณป้าคนนี้มาแต่ไกล นำเครื่องประดับทองเงินมามากมาย พ่อเลือกของใหม่หลายชิ้นให้แม่ แม่ก็เลือกกิ๊บนกเขียวให้ข้า

ในกระจกทองแดง ข้าสวมกิ๊บปักผมนกเขียว ลูกปัดทองคล้องห้อยข้างหูเหมือนสร้อยลูกปัด

"สวยจริงๆ ซินเออร์ของเราโตเร็วๆ นะ พอถึงพิธีผูกผมจะสวยเหมือนเจ้าหญิงเลย"

เหมือนเจ้าหญิงเหรอ? ข้าเคยเห็นเจ้าหญิงที่นั่งอยู่ในเกี้ยวแบกหามบนถนนแต่ไกลๆ สวมชุดหรูหราสง่างาม ข้าจะเหมือนเจ้าได้เหรอ?

"แน่นอน เจ้าหน้าตาเหมือนแม่ เป็นคนที่สวยที่สุดในสิบกว่าคุณหนูของจวนจ้าว แม้แต่ฮูหยินเอกยังเห็นเลย"

ข้าลูบหน้าตัวเอง เพิ่งผ่านวันเกิดสิบเอ็ดขวบ ใบหน้าเด็กยังไม่หลุดหมด แต่ดวงตาคู่หนึ่งเป็นประกายแล้ว

แต่จ้าวเคอมักพูดว่าข้าหน้าตาเบิ่ง สวยแล้วต้องเบิ่งด้วยเหรอ?

แม่แต่งตัวให้ข้าอย่างพิถีพิถัน แม่นมที่ห้องของฮูหยินเอกก็มาเรียกข้าไปห้องหลักเลี้ยงชาฮูหยินและคุณป้าคนนั้น

ข้าสวมกิ๊บนกเขียวไม่อยากถอด อยากอวดหน้าจ้าวเคอ จึงวิ่งไปอย่างดีใจ

คุณหนูทุกคนของจวนจ้าวมาครบ ห้องเต็มไปด้วยสาวน้อยนั่งข้างฮูหยินเอก จ้าวเคอสูงศักดิ์โดยเฉพาะ นั่งข้างคุณป้าคนนั้น

ทรงผมของคุณป้าคนนั้นหวีเรียบร้อยไม่มีที่ติ เสื้อผ้าผ้าไหมก็ไม่มีรอยยับแม้แต่นิดเดียว เจ้านั่งที่ที่นั่งสูงแผ่อำนาจโดยไม่ต้องโกรธ เปล่งกลิ่นอายในวังจากในสู่นอก

ข้าระมัดระวังเลือกที่นั่งข้างสุดนั่งลงฟังฮูหยินเอกคุยกับคุณป้า

คุณป้าคนนั้นพูดว่าลูกสาวทุกคนในบ้านเลี้ยงดูดี ถ้าฝึกฝนดีๆ ต่อไปจะต้องรุ่งเรืองประตูบ้าน เจ้าพูดจบก็สบตารอบหนึ่ง มองผ่านจากพี่สาวคนที่ห้า มองผ่านๆ จนมาถึงข้าก็หยุดลง สายตาเปลี่ยนไป

ข้าคิดว่าเป็นเพราะหน้าตาโดดเด่น ถึงแม้จะก้มตามองแต่ก็ยกหน้าขึ้นโดยไม่รู้ตัว

"กิ๊บนกเขียวเหรอ? ดูโอ้อวดเกินไปหน่อยนะ"

คุณป้าคนนั้นพูดเสียงไม่ดัง แต่น้ำเสียงทุ้มมีอำนาจมาก

"ควรให้คุณหนูฮูหยินเอกสวมต่างหาก สาวสนมสวม...คงหลีกเลี่ยงข่าวลือไม่ได้ พี่สาว ต่อไปต้องระวังให้ดีนะ"

คุณป้าพูดจบ คางที่ยกขึ้นของข้าก็ไม่รู้จะเก็บยังไง แม้แต่คอเสื้อก็รู้สึกกัด จ้าวเคอมองข้าแต่ไกลแล้วยิ้มเยาะ ฮูหยินเอกยิ่งเหลือบมองข้าแล้วเยาะเย้ย

ข้านั่งบนม้านั่งกลมไม่รู้จะทำยังไง ผ้าเช็ดหน้าถูกเล็บขูดจนมีด้ายหลุด

วันนั้นไม่รู้ว่าฮูหยินเอกและคุณป้าคุยกันจนดึกแค่ไหน ข้าจำได้แค่ว่าเมื่อทุกคนถอนตัว ข้าได้ยินเลือนลางว่าพวกเจ้าพูดถึงเรื่องนางปีศาจ

"เด็กคนนั้นหน้าตาเย้ายวนเกินไป ถ้าใช้ไม่ดีจะนำเคราะห์มาให้บ้าน"

"วางใจสิ ท่านนายมีสติเอง นางปีศาจน้อยก็มีประโยชน์ของนางปีศาจน้อย"

เคราะห์อะไร สติของพ่ออะไร ข้าไม่เข้าใจอะไรเลย ข้ารู้แค่ว่าวันนี้ตัวเองเสียหน้ามาก คุณป้าพูดทั้งชัดทั้งแฝงว่าข้าไม่สมควร

แต่แม่บอกว่าข้าเกิดมาสวย สาวสนมจึงไม่สมควรเหรอ?

จ้าวเคอมักพูดว่าข้าไม่รู้จักตัว ข้าไม่ยอมรับจึงต้องพิสูจน์ ข้าเป็นสาวสนมแต่ข้าก็สามารถเป็นท่านผู้ดีที่นั่งบนเกี้ยวแบกหามสูงๆ ได้!

ความอวดดีที่พุ่งสูงทำให้ข้านึกถึงอวี้ที่น่าสงสาร เขาเคยรับใช้อยู่ในวังดูแลท่านท่านหญิงผู้สูงศักดิ์ ข้าจะให้เขาเล่นเกมเป็นท่านหญิงกับข้าด้วย

ข้าจับได้จุดอ่อนที่คนทั้งเมืองไม่ชอบเขา จึงขู่อวี้อย่างเด็กมาก

เพราะอวี้ไม่เอาเงินทองซื้อใจคน คนในเมืองจึงมองเขาเป็นขันทีสกปรก แม้แต่ขายผักก็เลือกแค่เศษที่คนอื่นเหลือให้เขา

วันนั้นอวี้ถือตะกร้าผักเน่าเดินกลับบ้าน ข้าจับจังหวะแล้วปิดกั้นเขา

"อวี้ ตอบรับเงื่อนไขข้อหนึ่งของข้า ข้าจะทำให้เจ้ากินผักสดได้ทุกวัน"

การขู่อวี้ คือสิ่งผิดพลาดที่สองในชีวิตของข้า

ข้าบอกว่าทำให้เขากินผักสดได้ เขามองข้าตะลึงๆ คิดว่าข้าเล่นๆ พยักหน้าตาม

ข้าจึงเข้าไปในบ้านเขาอย่างเปิดเผย กดเขานั่งที่โต๊ะกลมถามเขาว่า "เจ้าเคยรับใช้ใครในวังบ้าง?"

อวี้ขมวดคิ้ว แต่ก็บอกอย่างนิ่งนอน "เจ้าหญิงฝ่าบาท ท่านกุ้ยเฟย สุดท้ายคือไทเฮา"

อืม ประสบการณ์พอสมควร

ข้าลูบคางเดินรอบตัวเขาหนึ่งรอบ แล้วสบตาเขาถามอย่างจริงจัง "แล้วเจ้าคิดว่าข้าสวยเท่าท่านหญิงในวังไหม?"

น่าจะอวี้หัวเราะเสียงดังเมื่อเห็นข้าที่อายุแค่สิบเอ็ดขวบตอนนั้น แต่มารยาทของเขาสูงจริงๆ เขารู้ว่าข้าเป็นแค่เด็กอยากเล่นบทบาทสมมติ จึงพูดอย่างอดทนว่า "คุณหนูจ้าวพื้นฐานดี อีกห้าหกปีจะสวยกว่านี้"

เสียงของอวี้นุ่มนวลจริงใจ ข้าฟังแล้วสบาย ตกลงกับเขาทันที "งั้นตกลง เราจะเล่นเกมเป็นกุ้ยเฟย เจ้าเป็นเสี่ยวอวี้จื๋อ ข้าเป็นกุ้ยเฟยนางนาง ถ้าเจ้าร่วมมือดี ข้าจะส่งตะกร้าผักให้ทุกวัน"

ตั้งแต่ต้นจนจบอวี้ไม่ได้อยากได้ผักเลย เขาใจดีแค่เล่นเกมน่าเบื่อสุดๆ กับคุณหนูจอมเผด็จการ

แต่แม้เขาจะคิดว่าน่าเบื่อ ก็ร่วมมือกับข้าอย่างจริงจัง

ข้ายื่นมือเขาก็ยื่นแขนรอรับ "นางนาง ดอกโบตั๋นที่สวนหลังบานสวย จะไปชมไหม?"

แล้วข้าก็พยุงเขามาที่แปลงผักสวนหลังบ้าน ชี้ไปชี้มาที่แถวกระเทียม "อืม ไม่เลว ดอกไม้บานรุ่งเรือง"

"เสี่ยวอวี้จื๋อ เที่ยงเหนื่อย ได้ยินว่าห้องครัวมีเมนูใหม่?"

"ใช่ค่ะ อินทผลัมบรรณาการจากถังเปย นางนางจะลองไหม?"

พูดจบเขาก็เดินเข้าครัวเอามันเทศนึ่งในชามมาให้ข้า ข้าแบ่งชิ้นหนึ่งอย่างเข้าท่า "ทำไมอินทผลัมจากถังเปยปีนี้หวานขึ้น?"

"อ้าว" อวี้เดินมาลองชิ้นหนึ่ง "อืม...คงเป็นเพราะผมใส่น้ำผึ้งมากไป"

ข้าคลานรูหมาไปหาอวี้เล่นทุกบ่าย

เราเล่นตั้งแต่เจ้าหญิงเลือกพระสวามี จนถึงเจ้าหญิงแต่งงานสมานไมตรี แล้วจากเลือกตัวเข้าวังจนถึงพิธีเฉลิมฉลองพระราชินี

เหล่านี้เป็นโครงเรื่องที่อวี้คิดขึ้น ข้าชมว่าเขาเป็นนักเล่าเรื่องใต้สะพานที่คนดูเยอะที่สุดเลย

"ไม่กล้าครับ แค่เห็นมามาก"

อวี้อายุสิบขวบเข้าวัง นับรวมได้แปดปีเต็ม ช่ำชองจริงๆ

แต่ก็มีครั้งที่ผิดพลาด วันหนึ่งตอนบ่ายเขาต้มน้ำขิงร้อน ข้าสวมเล็บปลอมเล่นสนุกไม่อยากถอด

น้ำขิงร้อนๆ ชามหนึ่งจึงหกใส่มือข้าและตัวอวี้

ข้าร้องลั่นเพราะร้อนจึงรีบเอาน้ำเย็นล้าง ล้างเสร็จแล้วหันกลับให้อวี้ถอดเสื้อนอกด้วย ไม่งั้นไม่ดีจะซักยาก

อวี้ตะลึง งงๆ "ไม่ต้องครับ สักครู่ก็แห้งแล้ว"

"แห้งอะไร ถอดออกเร็วเข้า"

เขากลับรัดเสื้อนอกแน่นขึ้น "ไม่เป็นไร"

ข้ามองเสื้อคลุมเปียกโชกของเขา ขมวดคิ้วแล้วชี้เล็บปลอมไปที่เขา "เสี่ยวอวี้จื๋อ ข้าสั่งให้เจ้าถอดเสื้อ"

ต้นเป็นคำพูดล้อเล่น อวี้กลับสั่นไปหมด เขาก้มหน้าไม่มองข้า "ไม่ต้อง"

ข้าไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงเป็นแบบนี้ แค่ถอดเสื้อนอกเท่านั้นเอง ต้องตื่นตระหนกขนาดนี้เหรอ?

ข้าจึงเดินไปข้างหน้ายิ่งเล่นเข้าบท "ทำไม? คำพูดของข้าก็ไม่ฟังแล้วเหรอ?"

พูดจบข้าก็ไปสัมผัสเสื้อนอกของอวี้ เขากระโดดหนีอย่างกะทันหันคว้าข้อมือข้า อวี้ไม่เคยหุนหันพลันแล่นกับข้าแบบนี้

ระหว่างดิ้นรน เราทำชามน้ำขิงหกพื้น ชามเซรามิกตกพื้นแตกเป็นเสี่ยง กระตุ้นให้ฝู๋ลู่โค้งตัวเห่าหอน อวี้กุบเข่าลงพื้นปุบ

"ทาสไม่กล้า"

นี่เป็นประโยคสุดท้ายที่เขาพูดจากเกมที่เราเล่นกันมาหลายวัน

ทาส ไม่กล้า

ข้ายังเด็กตอนนั้น ไม่เข้าใจว่าอวี้เคยผ่านอะไรมา แค่คิดว่าเขาโกรธไม่อยากเล่นกับข้า จึงงอนบอกว่าตัวเองหาเพื่อนคนอื่นได้

ตั้งแต่วันนั้น ข้าโกรธคลานออกจากรูหมาบ้านเขา ไม่ได้ไปหาเขานานมาก

เพื่อนใหม่ของข้า คือลูกชายของผู้รับใช้ส่งออกมาจากวังมาดูแลภาษีโดยเฉพาะ

เขาหยิ่งยิ่งกว่าข้าเสียอีก พอจะเล่นด้วยได้

เมืองนี้มีท่านผู้ดีมามากจริงๆ เจ้าหญิงมาแล้วต่อด้วยผู้รับใช้ภาษี พ่อต้องเลี้ยงรับรองจนหัวฟ้ามืดมิด ข้าไม่เคยเห็นเขาสติดีเลย

วันที่เจ้าหญิงจะกลับก็มาที่ถนนบ้านเราอย่างไม่เคยเกิดขึ้น

แต่ไม่เข้าประตูบ้านเรา กลับเคาะประตูอวี้

ครอบครัวเราทั้งหมดยืนเคารพต้อนรับเจ้าหญิงที่นั่น แต่เจ้าหญิงรออวี้

ผ่านไปนาน อวี้ช้าๆ มาเปิดประตู เขายกหน้าเห็นเป็นเกียรติยศของเจ้าหญิงขบวนใหญ่ ใบหน้าที่ต้นขาวสนิทยิ่งขาวขึ้น

เขาที่สูงกว่าเจ้าหญิงหนึ่งหัว คุกเข้าบนพื้นเหมือนหดตัวเล็กเท่าฝู๋ลู่

"ทำไม? ไม่เชิญข้าเข้าไปเหรอ?"

"ทาส ไม่กล้า"

ทาสไม่กล้าอีกแล้ว ข้าฟังแล้วเจ็บใจ

มองเฉยๆ เจ้าหญิงเข้าไป เกียรติยศกองกำลังยืนรอใต้แดดที่หน้าบ้านอวี้ทั้งเที่ยง เจ้าหญิงถึงเดินออกมาช้าๆ ใบหน้าแดงระเรื่อ จิตใจดีขึ้น

ข้ามองไม่เห็นอะไรผิดปกติ กลับเห็นสีหน้าคลุมเครือของอี๋เหนียงหลายคน

ระหว่างทางกลับสวนหลัง ข้าเดินตามหลังแม่และอี๋เหนียงหลายคน ได้ยินพวกเจ้าพูดจ้อกแจ้ก บางครั้งมีเสียงหัวเราะแหลมๆ แทงหู

"ดูซื่อ แต่จริงๆ แปลกประหลาด ข้าว่าเป็นปีศาจล่อผู้หญิงโดยเฉพาะ แม้แต่เจ้าหญิงก็ล่อ"

"ทำไม? เจ้าอยากให้ปีศาจรับใช้เหมือนกันเหรอ~"

"พูดอะไรของเจ้า ข้าไม่ได้เล่นเป็นเหมือนท่านผู้ดีในวังหรอก"

อี๋เหนียงสิบปากสีแดงเชอร์รี่แยกถึงหูเกือบ พวกเจ้าหัวเราะก้มหน้าเอนตัว ข้ากลับหาจุดที่ตลกไม่เจอ

ข้าหันกลับมองประตูเล็กๆ ของบ้านอวี้ ก่อนเข้าใบหน้าอวี้แย่ขนาดนั้น แต่หลังออกใบหน้าเจ้าหญิงกลับดีขนาดนั้น

เจ้าหญิง รังแกอวี้เหรอ?

"คุณหนู! คุณชายจูเขารังแกข้า!"

เสี่ยวหงปิดคอเสื้อวิ่งขึ้นมาหาข้าที่ศาลาบนเขาหิน กอดข้าเกือบทำสีที่ข้าใช้วาดภาพเทหมด

ตามมาทันทีคือเพื่อนใหม่ของข้า จูหลิน

เขาเป็นลูกชายของท่านผู้รับใช้ภาษี โตกว่าข้าสามสี่ปี ช่วงนี้พ่อเชิญพวกเขามาเยี่ยมบ้านบ่อยๆ

มุมตาเสี่ยวหงเปื้อนสีท้อทั้งหมด ทำให้ตาเจ้าดูบวมจากการร้องไห้มากขึ้น

"คุณหนูช่วยข้าด้วย ข้าไม่อยากไปกับคุณชายจู"

"ไป? ทำไมเจ้าต้องไปกับจูหลิน?"

"เพราะข้าจะให้เจ้าเป็นสาวใช้ประจำเตียงของข้า!" จูหลินพับแขนเดินมาหาข้า มองข้าอย่างดูถูก ยื่นมือจะดึงผมเสี่ยวหง

ข้าป้องกันโดยสัญชาตญาณ กอดเสี่ยวหงไว้ในอ้อมอก "เจ้าเป็นสาวใช้ของข้า ทำไมต้องให้เจ้า?"

"เจ้าถามแปลก ข้าต้องการก็ต้องการ"

จูหลินเผด็จการมาก แม้แต่ข้าบางครั้งก็ทนไม่ได้ ข้าถือว่าเขาเป็นเพื่อน แต่เขามักสั่งการทำให้ทุกคนไม่มีความสุข

"ข้าบอกว่าไม่ได้ก็ไม่ได้!"

"เจ้าเป็นคนอะไร พูดว่าไม่ได้ก็ไม่ได้เหรอ?"

ข้าตะลึง งงๆ ข้าเป็นคนอะไร...

"ข้า...ข้า..." ข้าพูดตะกุกตะกักนานพูดไม่ออก

"เจ้าๆๆ อะไร"

ข้ามองคางที่ยกสูงของจูหลิน รู้สึกไม่มั่นใจและกลัวอย่างกะทันหัน เมื่อกี้ยังแข็งอยู่ ตอนนี้แม้แต่เสียงพูดก็เบาลง

"เรา...เป็นเพื่อนนะ คนของเพื่อน...ไม่สามารถสัมผัสไปมาได้"

ข้ารู้สึกว่าสายตาจูหลินตกบนคอเสื้อที่เปิดเล็กน้อยของเสี่ยวหง กลับใช้มือปิดหน้าอกเสี่ยวหงโดยผีสิง แม้ข้าจะไม่รู้ความหมายของจูหลินตอนนั้น

แต่จูหลินไม่สนใจ แม้แต่หัวเราะเสียงดัง เหมือนได้ยินข้าพูดเรื่องตลกครั้งใหญ่ "เจ้าเข้าใจผิดเหรอ? เราเป็นเพื่อน? สาวสนมอย่างเจ้าสมควรเป็นเพื่อนข้าเหรอ?"

ข้าฟังงง เราเล่นด้วยกันทุกวัน ไม่ใช่เพื่อนแล้วเป็นอะไร?

"ต่อไปอย่าว่าแต่เสี่ยวหง แม้แต่เจ้า ข้าก็สามารถสัมผัสได้ตามใจ"

ข้าพบว่าจูหลินเหมือนไม่เคยมองข้าตรงๆ เลย โตขึ้นมาภาพจำของข้าต่อจูหลิน ก็มีแต่คางที่ยกสูงและรูจมูกมืดๆ

ข้าไม่ชอบเงยหน้ามองเขา และคำพูดที่เขาพูดข้าไม่เข้าใจแม้แต่ประโยค "เจ้าหมายความว่าอะไร พูดให้ชัดเลย!"

"เรื่องนี้พูดไม่ชัด เจ้าโตขึ้นก็จะเข้าใจ" จูหลินขี้เกียจตอบคำถามของข้าด้วยซ้ำ เขาแค่มองข้าอย่างละเอียด มองซ้ายมองขวา มองจนข้ารู้สึกกังวลอย่างกะทันหัน

"คุณหนูของจวนจ้าวมีมากและสวย เจ้าสวยที่สุด"

ชัดเจนว่าเป็นคำชมเชย แต่ทำให้คนฟังแล้วไม่มีความสุขได้ยังไง แม้แต่รู้สึกขนหัวลุก

วันนั้นแม้จูหลินจะไม่ได้เอาเสี่ยวหงของข้าไป แต่เพื่อนสองคนนี้ก็เป็นไม่ได้แล้ว ทัศนคติที่เขามีต่อเพื่อนทำให้ข้ากลัว หยาบคาย ไม่สุภาพเลย

หลังจูหลินเดินจากไป ข้าช่วยเสี่ยวหงเช็ดสีที่มุมตาให้สะอาด เกือบไม่ต้องจุ่มน้ำ เพราะสีละลายด้วยน้ำตาของเสี่ยวหงทั้งหมดแล้ว

"เสี่ยวหง"

"...อืม"

"ต่อไปเจ้าอยู่แค่สวนหลัง เลี่ยงไม่ให้เจอจูหลิน"