บทที่ 132

บทที่ 132 ต้องเกลียดเขาต่อไปไหม?

รเมศวางโทรศัพท์ไว้ข้างๆ ดวงตาค่อนข้างมืดมนไม่ชัดเจน ดูเหมือนทั้งร่างปกคลุมไปด้วยฤดูหนาว ความกดอากาศต่ำทำให้ทั้งห้องทำงานเย็นจนน่ากลัว

ตอนที่เลขาเข้ามาก็อดตัวสั่นไม่ได้

“ประธานรเมศ คุณนายโทรมา ให้วันนี้คุณกลับไปบ้านหลังเก่าค่ะ”（คุณนายในตรงนี้

บทที่ 133

บทที่ 133 พ่อบุญธรรมของผมเก่งจริงๆ

บุริศร์รู้สึกว่ากานต์ตลกจริงๆ เขาเหมือนลอกเลียนแบบตัวเองตอนเด็กๆ หยิ่งละเอาใจยากมาก ราวกับไม่ต้องการเป็นหนี้ใคร

เมื่อก่อนมักรู้สึกว่าตัวเองเป็นแบบนี้ไม่ดีเลย แต่ตอนนี้เห็นกานต์ จู่ๆ เขาก็รู้สึกว่าเป็นแบบนี้ก็ไม่ได้แย่อะไร

มีซาลาเปาเล็กๆ น่

บทที่ 134

เราไม่ได้ทำอะไรจริงๆ

บุริศร์มองกานต์ กานต์จงใจเบนหน้าหนีไม่มองเขา

ใช่!

เขาจงใจ!

ใครใช้ให้บุริศร์งี่เง่าแบบนั้นกันล่ะ? 

ถึงแม้จะรู้สึกว่าบุริศร์เก่งว่าพ่อบุญธรรมเขานิดหน่อย ตอนนี้เขาก็ไม่ยอมรับ

กานต์คิดกลเม็ดในใจ บุริศร์กลับไม่รู้ แต่มองลูกชายแท้ๆ ของตัวเอ