บทที่ 83 ข้ายังติดค้างคืนเข้าหออันสมบูรณ์ต่อเจ้า

สำหรับข้างในนี้เกิดความผิดพลาดตรงไหน หนานฉียังไม่มีทางรู้ได้ วันหลังได้เพียงตามหาต่อไป

ปัจจุบันนี้ในมือโม่จิ่วเย่กุมยาเจ็ดวันล้มที่มีประโยชน์ต่อเขาปานนั้นเอาไว้ เมื่อครู่โอกาสดีเยี่ยงนั้น เขาไม่ได้ลงมือต่อตนเอง

ทุกอย่างนี้ล้วนอธิบายเรื่องหนึ่ง โม่จิ่

บทที่ 84 ทำให้เจ้าเข้าใจผิดเป็นความผิดของข้า

เฮ่อจือหรั่น???

นางพยายามแคะหูอย่างแรง รู้สึกว่าตนเองฟังผิดแล้ว

ความทรงจำที่โม่จิ่วเย่มอบให้นางคือเย็นชา ล้ำลึก พูดน้อยแม้กระทั่งยังเขินอายง่ายอีกด้วย

เมื่อครู่ถ้าไม่ใช่ได้ยินกับหูตนเอง นางไม่อยากเชื่อจริงๆ ว่าโม่จิ่วเย่พูดอะไรแบบนี้ออกมาได้ด้วย

อีกอย่าง

บทที่ 85 เจอน้ำท่วม วิธีที่ดีสุดก็คือไปที่สูง

ไม่นานหมวกฟางบนศีรษะของคนตระกูลโม่ถูกฝนเปียกหมด ประโยชน์นิดหน่อยที่ยังมีอยู่หนึ่งเดียวคือพอจะบังน้ำฝนตกใส่หน้าโดยตรง

เฮ่อจือหรั่นปรับตัวตามสถานการณ์ ให้ทุกคนกางกระโจมออกมาหน่อย ทำเป็นอุปกรณ์กันฝนชั่วคราว

ถนนดินใต้ฝ่าเท้าก็เปลี่ยนไปลื่นขึ้นมา

เฮ่อจือหรั่