บทที่ 82 ข้าโม่จิ่วเย่เป็นสายเลือดโดยตรงของตระกูลโม่

เฮ่อจือหรั่นจงใจแกว่งกาเหล้าในมือแล้ว “ท่านอ๋อง เหล้าหมดแล้วเพคะ”

เวลานี้หนานฉีอยากเตะเฮ่อจือหรั่นออกไปจากหน้าต่างใจแทบขาด ทว่า เป้าหมายของตนเองยังไม่บรรลุ เขาจำเป็นต้องอดกลั้นต่อไป

“เข้ามาที เอาเหล้ามาอีกกาหนึ่ง”

น่าเสียดายแค่ว่า นำเหล้ามาอีกกาห

บทที่ 83 ข้ายังติดค้างคืนเข้าหออันสมบูรณ์ต่อเจ้า

สำหรับข้างในนี้เกิดความผิดพลาดตรงไหน หนานฉียังไม่มีทางรู้ได้ วันหลังได้เพียงตามหาต่อไป

ปัจจุบันนี้ในมือโม่จิ่วเย่กุมยาเจ็ดวันล้มที่มีประโยชน์ต่อเขาปานนั้นเอาไว้ เมื่อครู่โอกาสดีเยี่ยงนั้น เขาไม่ได้ลงมือต่อตนเอง

ทุกอย่างนี้ล้วนอธิบายเรื่องหนึ่ง โม่จิ่

บทที่ 84 ทำให้เจ้าเข้าใจผิดเป็นความผิดของข้า

เฮ่อจือหรั่น???

นางพยายามแคะหูอย่างแรง รู้สึกว่าตนเองฟังผิดแล้ว

ความทรงจำที่โม่จิ่วเย่มอบให้นางคือเย็นชา ล้ำลึก พูดน้อยแม้กระทั่งยังเขินอายง่ายอีกด้วย

เมื่อครู่ถ้าไม่ใช่ได้ยินกับหูตนเอง นางไม่อยากเชื่อจริงๆ ว่าโม่จิ่วเย่พูดอะไรแบบนี้ออกมาได้ด้วย

อีกอย่าง