บทที่ 84 ทำให้เจ้าเข้าใจผิดเป็นความผิดของข้า

เฮ่อจือหรั่น???

นางพยายามแคะหูอย่างแรง รู้สึกว่าตนเองฟังผิดแล้ว

ความทรงจำที่โม่จิ่วเย่มอบให้นางคือเย็นชา ล้ำลึก พูดน้อยแม้กระทั่งยังเขินอายง่ายอีกด้วย

เมื่อครู่ถ้าไม่ใช่ได้ยินกับหูตนเอง นางไม่อยากเชื่อจริงๆ ว่าโม่จิ่วเย่พูดอะไรแบบนี้ออกมาได้ด้วย

อีกอย่าง

บทที่ 85 เจอน้ำท่วม วิธีที่ดีสุดก็คือไปที่สูง

ไม่นานหมวกฟางบนศีรษะของคนตระกูลโม่ถูกฝนเปียกหมด ประโยชน์นิดหน่อยที่ยังมีอยู่หนึ่งเดียวคือพอจะบังน้ำฝนตกใส่หน้าโดยตรง

เฮ่อจือหรั่นปรับตัวตามสถานการณ์ ให้ทุกคนกางกระโจมออกมาหน่อย ทำเป็นอุปกรณ์กันฝนชั่วคราว

ถนนดินใต้ฝ่าเท้าก็เปลี่ยนไปลื่นขึ้นมา

เฮ่อจือหรั่

บทที่ 86 ว่าตามน้องชายแล้วกัน

โม่จิ่วเย่เห็นเผิงวั่งดื้อรั้น ได้เพียงเตือนสติอย่างจำใจ

“ข้าหวังว่าพี่เผิงจะสามารถตัดสินใจได้ก่อนฟ้ามืด มิฉะนั้น พวกเราอยากขึ้นเขาคงไม่ง่ายแล้ว”

เผิงวั่งพยักหน้า “อืม อีกครึ่งชั่วยาม ถ้าฝนยังคงไม่หยุด ก็ว่าตามเจ้าขึ้นภูเขาไป”

หลังโม่จิ่วเย่กลับไปบอกการตัดสินใจของเผิงว