บทที่ 81 กาเหล้ายวนยาง

เพียงแค่ว่า อาวุธที่เฮ่อจือหรั่นใช้มาฆ่าคนในตอนนั้นใหญ่กว่าชิ้นนี้มาก

หนำซ้ำ อานุภาพของอาวุธนั่นปัจจุบันนี้เขายังจำได้แจ่มชัดมาก แม้กระทั่งเขามองไม่ออกว่าอาวุธลับนั่นยิงออกไปได้อย่างไร แต่เห็นชัดเจนว่ามันรวดเร็วมาก

ตามองเห็นโม่จิ่วเย่ถูกปืนจิ๋วดึงดูดเข้าแล้ว เฮ่อจือหรั่นคิดจะ

บทที่ 82 ข้าโม่จิ่วเย่เป็นสายเลือดโดยตรงของตระกูลโม่

เฮ่อจือหรั่นจงใจแกว่งกาเหล้าในมือแล้ว “ท่านอ๋อง เหล้าหมดแล้วเพคะ”

เวลานี้หนานฉีอยากเตะเฮ่อจือหรั่นออกไปจากหน้าต่างใจแทบขาด ทว่า เป้าหมายของตนเองยังไม่บรรลุ เขาจำเป็นต้องอดกลั้นต่อไป

“เข้ามาที เอาเหล้ามาอีกกาหนึ่ง”

น่าเสียดายแค่ว่า นำเหล้ามาอีกกาห

บทที่ 83 ข้ายังติดค้างคืนเข้าหออันสมบูรณ์ต่อเจ้า

สำหรับข้างในนี้เกิดความผิดพลาดตรงไหน หนานฉียังไม่มีทางรู้ได้ วันหลังได้เพียงตามหาต่อไป

ปัจจุบันนี้ในมือโม่จิ่วเย่กุมยาเจ็ดวันล้มที่มีประโยชน์ต่อเขาปานนั้นเอาไว้ เมื่อครู่โอกาสดีเยี่ยงนั้น เขาไม่ได้ลงมือต่อตนเอง

ทุกอย่างนี้ล้วนอธิบายเรื่องหนึ่ง โม่จิ่