บทที่ 80 ข้าขอบพระคุณความห่วงใยของท่านอ๋องแทนตระกูลโม่

ไม่รู้ว่าเป็นหนานฉีรู้สึกไวอยู่บ้างหรือเปล่า ได้ยินคำพูดแปลกประหลาดอยู่บ้างนั้นของเฮ่อจือหรั่น ชั่วขณะหนึ่งก็นึกถึงเหตุการณ์ที่เขาอยู่บนหอเห็นเฟ่ยหนานอวี่โดนคนรังแก

ตอนนั้นเขาสังเกตอยู่นานแล้ว ถึงแม้เห็นเฟ่ยหนานอวี่โดนคนพวกนั้นรังแกจนไร้เรี่ยวแ

บทที่ 81 กาเหล้ายวนยาง

เพียงแค่ว่า อาวุธที่เฮ่อจือหรั่นใช้มาฆ่าคนในตอนนั้นใหญ่กว่าชิ้นนี้มาก

หนำซ้ำ อานุภาพของอาวุธนั่นปัจจุบันนี้เขายังจำได้แจ่มชัดมาก แม้กระทั่งเขามองไม่ออกว่าอาวุธลับนั่นยิงออกไปได้อย่างไร แต่เห็นชัดเจนว่ามันรวดเร็วมาก

ตามองเห็นโม่จิ่วเย่ถูกปืนจิ๋วดึงดูดเข้าแล้ว เฮ่อจือหรั่นคิดจะ

บทที่ 82 ข้าโม่จิ่วเย่เป็นสายเลือดโดยตรงของตระกูลโม่

เฮ่อจือหรั่นจงใจแกว่งกาเหล้าในมือแล้ว “ท่านอ๋อง เหล้าหมดแล้วเพคะ”

เวลานี้หนานฉีอยากเตะเฮ่อจือหรั่นออกไปจากหน้าต่างใจแทบขาด ทว่า เป้าหมายของตนเองยังไม่บรรลุ เขาจำเป็นต้องอดกลั้นต่อไป

“เข้ามาที เอาเหล้ามาอีกกาหนึ่ง”

น่าเสียดายแค่ว่า นำเหล้ามาอีกกาห