บทที่ 512 แม่นมจำเสียงข้าไม่ได้แล้วหรือ

ขณะพูด โม่จิ่วเย่ก็หยิบแผ่นป้ายของขันทีหลิวออกมาแสดงต่อหน้าทหารที่ประตูวัง

ทหารที่เฝ้าประตูรับแผ่นป้ายไปตรวจสอบ แล้วก็มองสำรวจเครื่องแต่งกายของโม่จิ่วเย่ทันที จากนั้นก็เปลี่ยนเป็นยิ้มแย้มทันที

"รอก่อนนะขันทีหลิว ข้าน้อยจะเปิดประตูเดี๋ยวนี้"

ประตูวังค่อย ๆ

บทที่513 รบกวนช่วยพระสนมหยวนให้หน่อย

แม่นมมองไปที่รอยแผล จากนั้นก็หันไปมองใบหน้าของโม่จิ่วเย่

โม่จิ่วเย่พูดต่อว่า “ตอนข้ายังเด็ก ข้าชอบกินขนมกุ้ยฮวากาวที่แม่นมทำเอง ตอนข้ากลับออกจากวัง แม่นมจะต้องห่อขนมใส่ให้ข้าติดตัวกลับไปทุกครั้ง

และอีกอย่าง ข้ากับหนานฉีเคยเล่นซน แอบฉี่ลงในกะละมังที่แม่นมใช้ล้

บทที่ 514 ไม่มีอันตรายถึงชีวิตแล้ว

แม่นมหวังพึ่งจะรู้สึกตัวขึ้นมา นางมองอาหารไม่ทราบชนิดในมือและถามว่า “นี่ไม่ใช่สิ่งที่เตรียมไว้ให้พระสนมหยวนทานหรือ?”

เฮ่อจือหรั่นเห็นแม่นมเข้าใจผิดจึงอธิบายว่า

“สภาพร่างกายของพระสนมหยวนตอนนี้ยังไม่สามารถทานอาหารได้ บะหมี่พวกนี้เตรียมไว้ให้แม่นมค่ะ”

เมื่อแม่นม