บทที่478 สุดท้าย ก็มาถึงที่นี่แล้ว

เขาหยุดชะงักและมองไปยังทิศทางที่มาของเสียงภายใต้แสงจันทร์

เงาสีดำเงาหนึ่งถูกฝูงสุนัขไล่ตาม วิ่งเซไปเซมาเข้ามาทางบ้านตระกูลโม่ แต่เพียงชั่วพริบตา เงานั้นก็ล้มลงไป

พี่น้องตระกูลโม่ยังไม่ได้เดินไปไกลนัก จึงรีบวิ่งกลับมาและตรงไปยังเงาที่ล้มลง

สุนัขพวกนี้ฉลาดมาก หาก

บทที่ 479 ข้าไปเมืองหลวงแน่นอน

โม่ชูฮั๋นเคยร่วมทางกับขบวนคุมตัวในช่วงหนึ่ง ตอนนั้นเขาบาดเจ็บ จึงไม่ได้ใกล้ชิดกับเจ้าหน้าที่มากนักเหมือนโม่จิ่วเย่

แม้จะเป็นเช่นนั้น เขาก็รู้ว่าเหล่าเจ้าหน้าที่ดูแลพวกเขาเป็นอย่างดี ทำให้ตลอดทางครอบครัวของพวกเขาไม่ต้องเผชิญกับความทุกข์มากนัก

เมื่อได้ยินว่าเจ้าหน้าท

บทที่ 480 อาวุธนี้มีชื่อว่าเกาทัณฑ์ยิงต่อเนื่อง

คืนนั้น ทั้งโม่จิ่วเย่และเฮ่อจือหรั่นไม่ได้พักผ่อนอย่างเต็มที่ ในหัวของพวกเขามีแต่ภาพของเผิงวั่งและเจ้าหน้าที่คนอื่น ๆ ที่เสียชีวิต โม่จิ่วเย่ตื่นแต่เช้าตรู่ในวันถัดมา จัดการทุกอย่างเรียบร้อยและพาพี่ชายกับลูกน้องขึ้นภูเขา

เดิมทีเขาคิดว่าจะให้พวกคนเก