บทที่ 477 นี่ไม่ใช่ผลลัพธ์ที่ตระกูลโม่ต้องการ

บุตรชายคนอื่น ๆ ของตระกูลโม่ก็คิดเหมือนกัน เมื่อพี่ใหญ่พูดถึงความตั้งใจของพวกเขา ทุกคนต่างก็เห็นด้วย

“พี่ใหญ่พูดถูกแล้ว ขอเพียงเราพี่น้องร่วมมือกัน พวกมันไม่มีทางกลับไปได้แน่นอน”

แต่ความคิดของโม่จิ่วเยี่ยไม่ได้ง่ายเหมือนพี่ชายคนอื่น ๆ

“คุณชายเฟยเขีย

บทที่478 สุดท้าย ก็มาถึงที่นี่แล้ว

เขาหยุดชะงักและมองไปยังทิศทางที่มาของเสียงภายใต้แสงจันทร์

เงาสีดำเงาหนึ่งถูกฝูงสุนัขไล่ตาม วิ่งเซไปเซมาเข้ามาทางบ้านตระกูลโม่ แต่เพียงชั่วพริบตา เงานั้นก็ล้มลงไป

พี่น้องตระกูลโม่ยังไม่ได้เดินไปไกลนัก จึงรีบวิ่งกลับมาและตรงไปยังเงาที่ล้มลง

สุนัขพวกนี้ฉลาดมาก หาก

บทที่ 479 ข้าไปเมืองหลวงแน่นอน

โม่ชูฮั๋นเคยร่วมทางกับขบวนคุมตัวในช่วงหนึ่ง ตอนนั้นเขาบาดเจ็บ จึงไม่ได้ใกล้ชิดกับเจ้าหน้าที่มากนักเหมือนโม่จิ่วเย่

แม้จะเป็นเช่นนั้น เขาก็รู้ว่าเหล่าเจ้าหน้าที่ดูแลพวกเขาเป็นอย่างดี ทำให้ตลอดทางครอบครัวของพวกเขาไม่ต้องเผชิญกับความทุกข์มากนัก

เมื่อได้ยินว่าเจ้าหน้าท