บทที่ 436 ฉันก็เป็นพนักงานของจิงเซียนโหลว

พี่น้องทั้งสองคนสุดท้ายก็เดินเข้าไปในลานหลังของจิงเซียนโหลวและปิดประตูหลังลานอย่างไม่รีบร้อน

พวกเขาไม่ได้รีบร้อนที่จะสอบสวนคนที่ถูกจับ แต่กลับสอดส่องรอบ ๆ ลานหลังแทน

ตามหลักแล้ว ลานหลังของร้านอาหารส่วนใหญ่จะถูกใช้เป็นที่เก็บของหรือเป็นที่พักของพนักงาน

โ

บทที่ 437 ฉันจะทำให้แกมีชีวิตอยู่ด้วยความเจ็บปวด

พนักงานส่ายหัวอย่างแรง “ข้าเพียงแค่รับผิดชอบดูแลร้านอาหารเท่านั้น ไม่เคยเห็นผู้จัดการอะไรเลย”

เพื่อยืนยันว่าตนไม่ได้โกหก พนักงานคนนั้นเสริมว่า “แม้แต่พ่อครัวสองคนก็เป็นพวกข้าที่เรียกมาทำงานด้วยกัน ถ้าไม่เชื่อ ท่านไปถามพวกเขาได้”

โม่จิ่วเย่ไม่ได้ไป

บทที่ 438 นี่เป็นสิ่งที่น้องสะใภ้เก้าให้ข้านำมาให้เจ้า

ความจริงก็เป็นเช่นเดียวกับที่โม่จิ่วเย่คิดไว้

หญิงชราไม่สนใจว่าคนพวกนี้เป็นใคร เธอมีแต่ความเกลียดชังต่อพวกเขา

คนพวกนี้ที่แต่งตัวเหมือนคนรับใช้ จับเธอกับหลานสาวมาที่นี่ ไม่ให้กินน้ำหรืออาหารสักคำเดียว เป็นเวลาหลายวัน พวกเขาต้องการให้เธอกับหลา