บทที่ 437 ฉันจะทำให้แกมีชีวิตอยู่ด้วยความเจ็บปวด

พนักงานส่ายหัวอย่างแรง “ข้าเพียงแค่รับผิดชอบดูแลร้านอาหารเท่านั้น ไม่เคยเห็นผู้จัดการอะไรเลย”

เพื่อยืนยันว่าตนไม่ได้โกหก พนักงานคนนั้นเสริมว่า “แม้แต่พ่อครัวสองคนก็เป็นพวกข้าที่เรียกมาทำงานด้วยกัน ถ้าไม่เชื่อ ท่านไปถามพวกเขาได้”

โม่จิ่วเย่ไม่ได้ไป

บทที่ 438 นี่เป็นสิ่งที่น้องสะใภ้เก้าให้ข้านำมาให้เจ้า

ความจริงก็เป็นเช่นเดียวกับที่โม่จิ่วเย่คิดไว้

หญิงชราไม่สนใจว่าคนพวกนี้เป็นใคร เธอมีแต่ความเกลียดชังต่อพวกเขา

คนพวกนี้ที่แต่งตัวเหมือนคนรับใช้ จับเธอกับหลานสาวมาที่นี่ ไม่ให้กินน้ำหรืออาหารสักคำเดียว เป็นเวลาหลายวัน พวกเขาต้องการให้เธอกับหลา

บทที่439 ชายใหญ่เซวียฟาน

เหลียงห้าวได้รับมอบหมายให้นำตัวคนเหล่านี้ไปคุมขังรวมกับคนที่จิงเซียนโหลวอีกแห่งหนึ่ง ส่วนโม่จิ่วเย่และพี่หกก็พาชายชุดม่วงที่หมดสติไปยังบ้านร้างเพื่อไปพบกับโม่ชูฮั๋น

โม่จิ่วเย่ไม่สามารถมั่นใจได้ว่าที่ในเมืองโจวฟูยังมีคนจากจิงเซียนโหลวอยู่หรือไม่

เท่าที่เขาหาได้ก็มีแค่นี้