บทที่ 400 ครั้งนี้ข้าไปเอง

โม่จิ่วเย่รู้สึกกระตือรือร้นมากเกี่ยวกับระเบิดมือ

หลังจากได้สัมผัสกับพลังของมันจริง ๆ เขาก็เคยพยายามศึกษามันมาก่อน

แต่เพราะภาระงานที่ถาโถมเข้ามา จึงทำให้เขาละเลยไปชั่วคราว

ตอนนี้ในห้องมีแต่คนที่ไว้ใจได้ โม่จิ่วเย่จึงไม่มีความกังวลใจและถามออกมา

“หรั่นหรั่น อาวุธที่เจ้

บทที่ 401 งานเลี้ยงรวมญาติ

โม่ฉิงเห็นคนตรงหน้าแล้วก็เกิดอาการตกตะลึงไปชั่วขณะหนึ่ง

ฮูหยินเฒ่าโม่เห็นเช่นนั้นก็รีบแนะนำว่า “ท่านพี่ นี่คืออารุ่ยและเม่ยฝูเหริน”

นางไม่ได้เอ่ยถึงชื่อที่แท้จริงของหนานรุ่ยและพระสนมเต๋อ เพราะนี่เป็นคำสั่งของหนานรุ่ยเองที่เคยบอกไว้ว่า จากนี้ไปเขาไม่ใช่เจ้ารัชทายาทหนานร

บทที่ 402 ผลไม้ที่อร่อยกว่าที่มีในวัง

ในเรื่องการกิน ถ้าผู้สูงอายุสองท่านไม่ต้องการจะขอกินแบบแยกกัน เธอก็ไม่มีปัญหาอะไร

เมื่อถึงเวลาอาหาร ทุกคนก็จะไปที่เรือนของผู้สูงอายุเพื่อกินด้วยกัน

การแยกกันอยู่อย่างนี้ ไม่เพียงแต่เฮ่อจือหรั่นคนเดียวที่ชอบ แม้แต่โม่จิ่วเย่ก็ชอบเช่นกัน

ถามชายคนไหนที่ไม่อยาก