บทที่ 401 งานเลี้ยงรวมญาติ

โม่ฉิงเห็นคนตรงหน้าแล้วก็เกิดอาการตกตะลึงไปชั่วขณะหนึ่ง

ฮูหยินเฒ่าโม่เห็นเช่นนั้นก็รีบแนะนำว่า “ท่านพี่ นี่คืออารุ่ยและเม่ยฝูเหริน”

นางไม่ได้เอ่ยถึงชื่อที่แท้จริงของหนานรุ่ยและพระสนมเต๋อ เพราะนี่เป็นคำสั่งของหนานรุ่ยเองที่เคยบอกไว้ว่า จากนี้ไปเขาไม่ใช่เจ้ารัชทายาทหนานร

บทที่ 402 ผลไม้ที่อร่อยกว่าที่มีในวัง

ในเรื่องการกิน ถ้าผู้สูงอายุสองท่านไม่ต้องการจะขอกินแบบแยกกัน เธอก็ไม่มีปัญหาอะไร

เมื่อถึงเวลาอาหาร ทุกคนก็จะไปที่เรือนของผู้สูงอายุเพื่อกินด้วยกัน

การแยกกันอยู่อย่างนี้ ไม่เพียงแต่เฮ่อจือหรั่นคนเดียวที่ชอบ แม้แต่โม่จิ่วเย่ก็ชอบเช่นกัน

ถามชายคนไหนที่ไม่อยาก

บทที่403 กำลังค้นหาตระกูลโม่

แต่ว่าผลไม้ที่นางเคยกินเมื่อเทียบกับแตงหอมนี้ มันช่างต่างกันราวฟ้ากับดิน

เฮ่อจือหรั่นรู้ดีว่าหลานเอ๋อเป็นสาวใช้ที่มีประสบการณ์มาก

"เมื่อเทียบกับผลไม้ที่เคยกินมาก่อนหน้านี้ ผลไม้นี้เป็นยังไงบ้าง?"

“คุณนายเก้า แตงหอมนี่เป็นที่สุดของผลไม้เลยค่ะ”

พูดจบ หลานเอ๋อก็ยกนิ้