บทที่ 289 ฉันจะรอเธอที่นี่

จู่ ๆ เธอก็คิดถึงเสื้อเกราะกันกระสุนที่เธอเคยเห็นในชีวิตก่อน ซึ่งเสื้อเกราะนั้นสามารถกันกระสุนได้ ดังนั้นการที่จะป้องกันอาวุธในยุคนี้ย่อมเป็นไปได้แน่นอน

"เดี๋ยวก่อนนะ" เฮ่อจือหรั่นเรียกเขาเบาๆ

โม่จิ่วเย่ไม่รู้ว่าภรรยาของเขาต้องการทำอะไร แต่ก็เชื่อฟังและหยุดเดิน

เฮ่อจือ

บทที่ 290 ยกหินทุ่มใส่เท้าตัวเอง

โม่จิ่นเหนียนรู้สึกว่าร่างกายไม่มีอาการผิดปกติอะไรอีกแล้ว ไม่อยากปล่อยให้ภรรยาของน้องชายซึ่งเป็นผู้หญิงขับรถม้าอีกต่อไป

“น้องเก้า น้องสะใภ้ ตอนนี้ร่างกายพี่ไม่เป็นอะไรแล้ว ให้พี่ขับรถม้าเองเถอะ!”

“อืม ในเมื่อพี่หกหายดีแล้ว ก็ให้อรอานั่งในรถม้าพักผ่อนดีกว่า”

โม่จิ

บทที่291 พวกท่านยังมีชีวิตอยู่ ดีเหลือเกิน

โม่จิ่วเย่รู้ดีว่าโม่จิ่นเหนียนเป็นคนใจร้อน จึงกล่าวว่า “แค่ชาวบ้านธรรมดา ไม่มีอะไรน่าหงุดหงิดหรอก พี่หกอย่าโกรธไปเลย”

“ฮึ่ม! นี่มันเสือสิ้นลายจริงๆ” โม่จิ่นเหนียนยิ่งคิดยิ่งรู้สึกแย่ เมื่อครั้งที่ตระกูลโม่รุ่งเรืองในเมืองหลวง ท่านพ่อและพี่น้องก็เป็นที่เ