บทที่ 290

ยกหินทุ่มใส่เท้าตัวเอง

โม่จิ่นเหนียนรู้สึกว่าร่างกายไม่มีอาการผิดปกติอะไรอีกแล้ว ไม่อยากปล่อยให้ภรรยาของน้องชายซึ่งเป็นผู้หญิงขับรถม้าอีกต่อไป

“น้องเก้า น้องสะใภ้ ตอนนี้ร่างกายพี่ไม่เป็นอะไรแล้ว ให้พี่ขับรถม้าเองเถอะ!”

“อืม ในเมื่อพี่หกหายดีแล้ว ก็ให้อรอานั่งในรถม้าพักผ่อนดีกว่า”

โม่

บทที่ 291

บทที่291 พวกท่านยังมีชีวิตอยู่ ดีเหลือเกิน

โม่จิ่วเย่รู้ดีว่าโม่จิ่นเหนียนเป็นคนใจร้อน จึงกล่าวว่า “แค่ชาวบ้านธรรมดา ไม่มีอะไรน่าหงุดหงิดหรอก พี่หกอย่าโกรธไปเลย”

“ฮึ่ม! นี่มันเสือสิ้นลายจริงๆ” โม่จิ่นเหนียนยิ่งคิดยิ่งรู้สึกแย่ เมื่อครั้งที่ตระกูลโม่รุ่งเรืองในเมืองหลวง ท่านพ่อและพี่น้อ

บทที่ 292

ฉันจะพยายามรักษาอย่างเต็มที่

ภายหลังจากที่ทำตุ๊กตากับน้องสะใภ้คนที่เก้าแล้วก็สะสมมาเรื่อยๆ สี่สะใภ้คงคิดว่าเธอไม่มีสามีและไม่มีลูก หลายครั้งเธอจึงเก็บเงินเหล่านี้ไว้ใช้ในการเลี้ยงดูตัวเองในอนาคต

สี่สะใภ้ที่ประหยัดได้มอบเงินทั้งหมดให้เธอเพื่อใช้รักษาสามีของเธอ ความรู้สึกของเธอที่มีต่อสี