บทที่ 288 ฉันจะปกป้องเธอและลูกของเราให้ได้

"ฉันเข้าใจสิ่งที่พวกเธอพูดทั้งหมด เพียงแต่ฉันรู้สึกไม่พอใจบ้างเท่านั้น"

เมื่อเห็นว่าหกเกอสงบสติอารมณ์ลง โม่จิ่วเย่ก็รู้สึกสบายใจขึ้นบ้าง

เขาเพิ่งเร่งความเร็วของรถม้า และประตูห้องโดยสารด้านหลังก็ถูกเปิดออกจากด้านใน

"น้องเก้า ฉันจะไปขับรถม้าของน้องสะใภ้ ให้

บทที่ 289 ฉันจะรอเธอที่นี่

จู่ ๆ เธอก็คิดถึงเสื้อเกราะกันกระสุนที่เธอเคยเห็นในชีวิตก่อน ซึ่งเสื้อเกราะนั้นสามารถกันกระสุนได้ ดังนั้นการที่จะป้องกันอาวุธในยุคนี้ย่อมเป็นไปได้แน่นอน

"เดี๋ยวก่อนนะ" เฮ่อจือหรั่นเรียกเขาเบาๆ

โม่จิ่วเย่ไม่รู้ว่าภรรยาของเขาต้องการทำอะไร แต่ก็เชื่อฟังและหยุดเดิน

เฮ่อจือ

บทที่ 290 ยกหินทุ่มใส่เท้าตัวเอง

โม่จิ่นเหนียนรู้สึกว่าร่างกายไม่มีอาการผิดปกติอะไรอีกแล้ว ไม่อยากปล่อยให้ภรรยาของน้องชายซึ่งเป็นผู้หญิงขับรถม้าอีกต่อไป

“น้องเก้า น้องสะใภ้ ตอนนี้ร่างกายพี่ไม่เป็นอะไรแล้ว ให้พี่ขับรถม้าเองเถอะ!”

“อืม ในเมื่อพี่หกหายดีแล้ว ก็ให้อรอานั่งในรถม้าพักผ่อนดีกว่า”

โม่จิ