บทที่ 24 ไม่ต้องห่วง เขาจะไม่ตาย

จางชิงนิสัยใจร้อน โดยเฉพาะถูกนักโทษเนรเทศใต้การคุมตัวของตนเองตวาดใส่ ดึงแส้ตรงเอวออกมาด้วยความเคยชิน

โจวเหล่าปาเห็นแบบนี้รีบห้ามเขาเอาไว้

“เย็นใจเอาไว้”

จางชิงไม่พอใจ พยายามอ้อมผ่านโจวเหล่าปาไปสั่งสอนเฮ่อจือหรั่นต่อ

โม่จิ่วเย่นอนคว่ำอยู่บนรถเข็นไม้ มองทุกอย่างนี้อยู

บทที่ 25 มีเงื่อนไขอะไรพูดมาได้ตอนนี้

ทุกคนต่างมองไปตามเสียง เห็นเพียงทหารกลุ่มหนึ่งกำลังล้อมเผิงวั่งพูดจาเป็นห่วงเป็นใยอาการเขา

เวลานี้เผิงวั่งอ่อนแออยู่บ้าง แต่ว่า ไม่กระทบการพูดจา

“โจวเหล่าปา ข้าเป็นอะไรไปกันแน่?”

“หัวหน้า ท่านโดนพิษงูเข้าแล้ว

พอได้ยิน เผิงวั่งนึกย้อนสถานการณ์ก่อนหน้าจะหมดสติไปอ

บทที่ 26 นอนหลับบนพื้น

พี่สะใภ้ทั้งแปดกับโม่หานเยว่เดิมก็น้ำลายสอต่อเนื้อเค็ม มีคำพูดของแม่สามีนี้ พวกนางจึงกินขึ้นมาอย่างไม่ได้กังวลกันแล้ว

“ท่านแม่พูดถูก พวกเราไม่ใช่ฮูหยินคุณหนูของตระกูลใหญ่มั่งคั่งอะไรอีก ตอนนี้พอจะเติมท้องให้เต็มได้ ก็ดีมากแล้ว”

“จักสนใจธรรมเนียมอะไรเล่า ข้าหยางม่านซินไม่ต้องก