บทที่ 25 มีเงื่อนไขอะไรพูดมาได้ตอนนี้

ทุกคนต่างมองไปตามเสียง เห็นเพียงทหารกลุ่มหนึ่งกำลังล้อมเผิงวั่งพูดจาเป็นห่วงเป็นใยอาการเขา

เวลานี้เผิงวั่งอ่อนแออยู่บ้าง แต่ว่า ไม่กระทบการพูดจา

“โจวเหล่าปา ข้าเป็นอะไรไปกันแน่?”

“หัวหน้า ท่านโดนพิษงูเข้าแล้ว

พอได้ยิน เผิงวั่งนึกย้อนสถานการณ์ก่อนหน้าจะหมดสติไปอ

บทที่ 26 นอนหลับบนพื้น

พี่สะใภ้ทั้งแปดกับโม่หานเยว่เดิมก็น้ำลายสอต่อเนื้อเค็ม มีคำพูดของแม่สามีนี้ พวกนางจึงกินขึ้นมาอย่างไม่ได้กังวลกันแล้ว

“ท่านแม่พูดถูก พวกเราไม่ใช่ฮูหยินคุณหนูของตระกูลใหญ่มั่งคั่งอะไรอีก ตอนนี้พอจะเติมท้องให้เต็มได้ ก็ดีมากแล้ว”

“จักสนใจธรรมเนียมอะไรเล่า ข้าหยางม่านซินไม่ต้องก

บทที่ 27 ยังลำบากนางจริงแล้ว

แม้เดาได้ว่าโจวเหล่าปาจงใจแสร้งมองไม่เห็นพี่สะใภ้รอง เฮ่อจือหรั่นก็ไม่กล้าให้โม่จิ่วเย่กินอาหารแบบเปิดเผย

โดยเฉพาะอย่างยิ่งเรื่องที่โม่จิ่วเย่แกล้งหมดสติต้องปิดบังคนนอกทั้งหมดไว้

แต่ว่า โม่จิ่วเย่ไม่ได้กินอะไรมาทั้งวันแล้ว ยิ่งไม่อาจไปปลดทุกข์ได้ด้วย หากเป็นแบบนี้ต่อไป