บทที่ 23 ถอนพิษยังเหลือขั้นสุดท้ายอีก

เฮ่อจือหรั่นเช็ดพลางบีบเลือดที่มีพิษออกไป จัดการเลือดพิษออกไปพอสมควรแล้ว ค่อยทำความสะอาดบาดแผลอีก

จัดการทุกอย่างนี้เสร็จ เฮ่อจือหรั่นถึงหันหน้ามองทางหลี่โหรวเอ๋อร์

“นำยาที่เคี้ยวเมื่อครู่ทาตรงบาดแผล”

หลี่โหรวเอ๋อร์ยังยืนเหม่อลอยอยู่ตรงนั้น ราวกับไม่ได้ยินคำพูดข

บทที่ 24 ไม่ต้องห่วง เขาจะไม่ตาย

จางชิงนิสัยใจร้อน โดยเฉพาะถูกนักโทษเนรเทศใต้การคุมตัวของตนเองตวาดใส่ ดึงแส้ตรงเอวออกมาด้วยความเคยชิน

โจวเหล่าปาเห็นแบบนี้รีบห้ามเขาเอาไว้

“เย็นใจเอาไว้”

จางชิงไม่พอใจ พยายามอ้อมผ่านโจวเหล่าปาไปสั่งสอนเฮ่อจือหรั่นต่อ

โม่จิ่วเย่นอนคว่ำอยู่บนรถเข็นไม้ มองทุกอย่างนี้อยู

บทที่ 25 มีเงื่อนไขอะไรพูดมาได้ตอนนี้

ทุกคนต่างมองไปตามเสียง เห็นเพียงทหารกลุ่มหนึ่งกำลังล้อมเผิงวั่งพูดจาเป็นห่วงเป็นใยอาการเขา

เวลานี้เผิงวั่งอ่อนแออยู่บ้าง แต่ว่า ไม่กระทบการพูดจา

“โจวเหล่าปา ข้าเป็นอะไรไปกันแน่?”

“หัวหน้า ท่านโดนพิษงูเข้าแล้ว

พอได้ยิน เผิงวั่งนึกย้อนสถานการณ์ก่อนหน้าจะหมดสติไปอ