บทที่ 22

หลี่โหรวเอ๋อร์

ถึงแม้นางรู้ว่าที่เผิงวั่งโดนคือพิษของงูทับสมิงคลา แต่ก่อนหน้าที่ไม่แน่ใจเต็มร้อยว่าสามารถรักษาได้ นางยังรู้จักคำนึงถึงส่วนได้ส่วนเสีย

นั่งยองๆ ลงข้างตัวของเผิงวั่ง เฮ่อจือหรั่นเลิกหนังตาเขาขึ้นตรวจดูก่อน จากนั้นจับชีพจรของเขา สุดท้ายตรวจสอบบาดแผลบนขาดู

ดูจากอาการตอนนี้ของ

บทที่ 23

ถอนพิษยังเหลือขั้นสุดท้ายอีก

เฮ่อจือหรั่นเช็ดพลางบีบเลือดที่มีพิษออกไป จัดการเลือดพิษออกไปพอสมควรแล้ว ค่อยทำความสะอาดบาดแผลอีก

จัดการทุกอย่างนี้เสร็จ เฮ่อจือหรั่นถึงหันหน้ามองทางหลี่โหรวเอ๋อร์

“นำยาที่เคี้ยวเมื่อครู่ทาตรงบาดแผล”

หลี่โหรวเอ๋อร์ยังยืนเหม่อลอยอยู่ตรงนั้น ราวกับไม่ได้ยินคำพู

บทที่ 24

ไม่ต้องห่วง เขาจะไม่ตาย

จางชิงนิสัยใจร้อน โดยเฉพาะถูกนักโทษเนรเทศใต้การคุมตัวของตนเองตวาดใส่ ดึงแส้ตรงเอวออกมาด้วยความเคยชิน

โจวเหล่าปาเห็นแบบนี้รีบห้ามเขาเอาไว้

“เย็นใจเอาไว้”

จางชิงไม่พอใจ พยายามอ้อมผ่านโจวเหล่าปาไปสั่งสอนเฮ่อจือหรั่นต่อ

โม่จิ่วเย่นอนคว่ำอยู่บนรถเข็นไม้ มองทุกอย่างนี้อ