บทที่ 20 งูทับสมิงคลา

ทั้งสองฝ่ายต่างไม่ยอมอ่อนข้อให้กันแบบนี้ ไม่มีผู้ใดลงมือก่อน

เฮ่อจือหรั่นไม่ได้ลงมือ และไม่ใช่ว่ากลัวทหารพวกนี้ แต่ว่านางไม่อยากทำเรื่องราวใหญ่โต

โดยเฉพาะอย่างยิ่งเส้นทางข้างหน้ายังอีกยาวไกล เพราะเรื่องเล็กแค่นี้ก็ลงไม้ลงมือ ไม่มีผลดีอะไรต่อตระกูลโม่

ส่วนทหารที่ไม่ได้วางอาวุธล

บทที่ 21 เก็บสมุนไพร

โม่จิ่วเย่เคยสงสัยอยู่หนหนึ่งว่านางไม่ใช่เฮ่อจือหรั่นตัวจริง

แต่เมื่อสักครู่มองเห็นเหตุการณ์ที่พ่อตากับแม่ยายมาส่งลา เขาสามารถสรุปได้ว่า นี่ก็คือลูกสาวคนโตของตระกูลเฮ่อที่แท้จริง

ตอนที่โม่จิ่วเย่ครุ่นคิดวนเวียนไปมาหลายรอบ เฮ่อจือหรั่นก็เริ่มตรวจหาอยู่ท่ามกลางพุ่มหญ้าอย่างระมัดร

บทที่ 22 หลี่โหรวเอ๋อร์

ถึงแม้นางรู้ว่าที่เผิงวั่งโดนคือพิษของงูทับสมิงคลา แต่ก่อนหน้าที่ไม่แน่ใจเต็มร้อยว่าสามารถรักษาได้ นางยังรู้จักคำนึงถึงส่วนได้ส่วนเสีย

นั่งยองๆ ลงข้างตัวของเผิงวั่ง เฮ่อจือหรั่นเลิกหนังตาเขาขึ้นตรวจดูก่อน จากนั้นจับชีพจรของเขา สุดท้ายตรวจสอบบาดแผลบนขาดู

ดูจากอาการตอนนี้ของเผ