บทที่ 17 ให้เวลาเจ้าหนึ่งก้านธูป เร็วเข้าหน่อย

เฮ่อจือหรั่นระมัดระวังจนเคยชินแล้ว ไม่ว่าไปที่ไหน จะสำรวจดูรอบก่อนรอบหนึ่ง

พอสำรวจรอบนี้ไม่มีอะไรมาก

นางพบว่าในสายตาของนักโทษเหล่านั้นส่วนมากที่มองคนตระกูลโม่มาพร้อมความเป็นปรปักษ์

เพื่อยืนยันว่าตนเองไม่ได้ตาฝาดมองผิดไป เฮ่อจือหรั่นลูบๆ ระหว่างคิ้วแล้ว

บทที่ 18 ขอทานกลุ่มหนึ่งโดยสมบูรณ์แบบ

นางเลียนแบบบทในละครโทรทัศน์ของชาติก่อน พูดปลอบใจเสียงเบาๆ

“ท่านแม่ ข้าเพียงแค่ถูกเนรเทศ ไม่ใช่ถูกส่งไปตาย ท่านอย่าได้เสียใจ”

เฮ่อจือหรั่นไม่พูดแบบนี้ยังดีเสียกว่า มองเห็นลูกสาวรู้ประสามากว่าเมื่อก่อน หลิงเสวี่ยเยี่ยนยิ่งร้องไห้หนักกว่าเดิม

ถึงแม้เฮ่อยวนหมิงไม่ไ

บทที่ 19 นี่ถึงเป็นลักษณะที่ผู้หญิงตระกูลโม่พึงมี

โม่หานเยว่เบิกดวงตาโตมองฮูหยินเฒ่าโม่ หน้าตาไม่อยากเชื่อเต็มที่

“ท่านแม่ ข้ามีเงินอะไรที่ไหนเล่า?”

“ไม่มีเงินมีอะไรก็กินอันนั้น” ฮูหยินเฒ่าโม่ไม่ใช่ไม่รักลูกสาว เพียงแค่ ตอนที่นางออกมาจากจวนตระกูลโม่ ตั๋วเงินที่ซ่อนบนตัวถูกค้นไปแล้ว ตอนนี้นางไม่มีเง