บทที่ 16 ความเจริญของเมืองหลวงไม่เกี่ยวกับพวกเขาอีกต่อไป

ไม่ว่าเป็นอย่างไร อาศัยแค่การแสดงออกที่เฮ่อจือหรั่นปกป้องคนตระกูลโม่เมื่อสักครู่ และการลงมือต่อเฉาเหรินแบบไม่ปรานีแม้แต่น้อย อย่างน้อยเขาสามารถสรุปได้จุดหนึ่ง

นั่นก็คือตอนนี้ดูแล้วเฮ่อจือหรั่น ไม่มีเจตนาร้ายต่อตระกูลโม่

ตามองเห็นหลังได้ยินเสี

บทที่ 17 ให้เวลาเจ้าหนึ่งก้านธูป เร็วเข้าหน่อย

เฮ่อจือหรั่นระมัดระวังจนเคยชินแล้ว ไม่ว่าไปที่ไหน จะสำรวจดูรอบก่อนรอบหนึ่ง

พอสำรวจรอบนี้ไม่มีอะไรมาก

นางพบว่าในสายตาของนักโทษเหล่านั้นส่วนมากที่มองคนตระกูลโม่มาพร้อมความเป็นปรปักษ์

เพื่อยืนยันว่าตนเองไม่ได้ตาฝาดมองผิดไป เฮ่อจือหรั่นลูบๆ ระหว่างคิ้วแล้ว

บทที่ 18 ขอทานกลุ่มหนึ่งโดยสมบูรณ์แบบ

นางเลียนแบบบทในละครโทรทัศน์ของชาติก่อน พูดปลอบใจเสียงเบาๆ

“ท่านแม่ ข้าเพียงแค่ถูกเนรเทศ ไม่ใช่ถูกส่งไปตาย ท่านอย่าได้เสียใจ”

เฮ่อจือหรั่นไม่พูดแบบนี้ยังดีเสียกว่า มองเห็นลูกสาวรู้ประสามากว่าเมื่อก่อน หลิงเสวี่ยเยี่ยนยิ่งร้องไห้หนักกว่าเดิม

ถึงแม้เฮ่อยวนหมิงไม่ไ