บทที่ 15 ที่แท้เพราะยากจน

พูดจบ เฉาเหรินกระซิบกับทหารด้านหลังนิดหนึ่ง ทหารวิ่งออกไปทันใดแล้ว

ไม่นานนัก ทหารคนนั้นก็พาป้าคนใช้ที่ดูขึ้นมาโหดร้ายหลายคนกลับมาด้วย

ในมือป้าแต่ละคนล้วนกอดห่อผ้าใหญ่เอาไว้

เฉาเหรินสั่งการ “พวกเจ้าหลายคนนี้ค้นตัวพวกนางอย่างละเอียด ถ้ามีคนกล้าเล่นไม่ซื่อ นำหัวมาพบ”

“เจ้าค่ะ

บทที่ 16 ความเจริญของเมืองหลวงไม่เกี่ยวกับพวกเขาอีกต่อไป

ไม่ว่าเป็นอย่างไร อาศัยแค่การแสดงออกที่เฮ่อจือหรั่นปกป้องคนตระกูลโม่เมื่อสักครู่ และการลงมือต่อเฉาเหรินแบบไม่ปรานีแม้แต่น้อย อย่างน้อยเขาสามารถสรุปได้จุดหนึ่ง

นั่นก็คือตอนนี้ดูแล้วเฮ่อจือหรั่น ไม่มีเจตนาร้ายต่อตระกูลโม่

ตามองเห็นหลังได้ยินเสี

บทที่ 17 ให้เวลาเจ้าหนึ่งก้านธูป เร็วเข้าหน่อย

เฮ่อจือหรั่นระมัดระวังจนเคยชินแล้ว ไม่ว่าไปที่ไหน จะสำรวจดูรอบก่อนรอบหนึ่ง

พอสำรวจรอบนี้ไม่มีอะไรมาก

นางพบว่าในสายตาของนักโทษเหล่านั้นส่วนมากที่มองคนตระกูลโม่มาพร้อมความเป็นปรปักษ์

เพื่อยืนยันว่าตนเองไม่ได้ตาฝาดมองผิดไป เฮ่อจือหรั่นลูบๆ ระหว่างคิ้วแล้ว