บทที่ 14 ขอแค่เฉาเหรินกล้าลงมือ นางไม่ออมมือเด็ดขาด

ถึงแม้เคียดแค้นฮ่องเต้ซุ่นอู่ แต่ธรรมเนียมที่ควรมีไม่อาจทำลายได้

ฮูหยินเฒ่าโม่คุกเข่าลงไปก่อน

พี่สะใภ้ทั้งแปดกับโม่หานเยว่เห็นแบบนี้ ก็คุกเข่าลงตาม

เฮ่อจือหรั่นไม่อยากคุกเข่า แต่ไม่อาจแสดงออกผิดแปลกเกินไป

โชคดีที่เสื้อผ้าของคนโบราณชายกระโปรงกว้าง

บทที่ 15 ที่แท้เพราะยากจน

พูดจบ เฉาเหรินกระซิบกับทหารด้านหลังนิดหนึ่ง ทหารวิ่งออกไปทันใดแล้ว

ไม่นานนัก ทหารคนนั้นก็พาป้าคนใช้ที่ดูขึ้นมาโหดร้ายหลายคนกลับมาด้วย

ในมือป้าแต่ละคนล้วนกอดห่อผ้าใหญ่เอาไว้

เฉาเหรินสั่งการ “พวกเจ้าหลายคนนี้ค้นตัวพวกนางอย่างละเอียด ถ้ามีคนกล้าเล่นไม่ซื่อ นำหัวมาพบ”

“เจ้าค่ะ

บทที่ 16 ความเจริญของเมืองหลวงไม่เกี่ยวกับพวกเขาอีกต่อไป

ไม่ว่าเป็นอย่างไร อาศัยแค่การแสดงออกที่เฮ่อจือหรั่นปกป้องคนตระกูลโม่เมื่อสักครู่ และการลงมือต่อเฉาเหรินแบบไม่ปรานีแม้แต่น้อย อย่างน้อยเขาสามารถสรุปได้จุดหนึ่ง

นั่นก็คือตอนนี้ดูแล้วเฮ่อจือหรั่น ไม่มีเจตนาร้ายต่อตระกูลโม่

ตามองเห็นหลังได้ยินเสี