บทที่ 13 ขอแค่มีข้าอยู่ ตระกูลโม่จะไม่หายไปสักคนเดียว

พวกนางรู้ดีอยู่แก่ใจ ในเมื่อมีข่าวถูกต้องแล้ว สิ่งที่ต้องทำตอนนี้ก็คือ——รอ

รอฝ่าบาทส่งคนมายึดทรัพย์สิน

......

วังหลวง ที่ตำหนักจินหลวน

ฮ่องเต้ซุ่นอู่โกรธจนกระทืบเท้า

“ข้าเลี้ยงดูพวกเกียจคร้านอย่างพวกเจ้านี้มีประโยชน์อะไร? คาดมิถึงท้องพระคลังโดนข

บทที่ 14 ขอแค่เฉาเหรินกล้าลงมือ นางไม่ออมมือเด็ดขาด

ถึงแม้เคียดแค้นฮ่องเต้ซุ่นอู่ แต่ธรรมเนียมที่ควรมีไม่อาจทำลายได้

ฮูหยินเฒ่าโม่คุกเข่าลงไปก่อน

พี่สะใภ้ทั้งแปดกับโม่หานเยว่เห็นแบบนี้ ก็คุกเข่าลงตาม

เฮ่อจือหรั่นไม่อยากคุกเข่า แต่ไม่อาจแสดงออกผิดแปลกเกินไป

โชคดีที่เสื้อผ้าของคนโบราณชายกระโปรงกว้าง

บทที่ 15 ที่แท้เพราะยากจน

พูดจบ เฉาเหรินกระซิบกับทหารด้านหลังนิดหนึ่ง ทหารวิ่งออกไปทันใดแล้ว

ไม่นานนัก ทหารคนนั้นก็พาป้าคนใช้ที่ดูขึ้นมาโหดร้ายหลายคนกลับมาด้วย

ในมือป้าแต่ละคนล้วนกอดห่อผ้าใหญ่เอาไว้

เฉาเหรินสั่งการ “พวกเจ้าหลายคนนี้ค้นตัวพวกนางอย่างละเอียด ถ้ามีคนกล้าเล่นไม่ซื่อ นำหัวมาพบ”

“เจ้าค่ะ