บทที่ 12 สิ่งที่ควรเกิดไม่ช้าก็เร็วจะเกิดขึ้น

พอได้ยินแบบนี้ โม่จิ่วเย่ไม่สนใจอาการบาดเจ็บ ลุกขึ้นนั่งทันใด

“เกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่?”

เฮ่อจือหรั่นรู้ว่าโม่จิ่วเย่ร้อนใจ จึงเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมดและการคาดเดาของตนเองมารอบหนึ่ง

“เจ้าคิดออกหรือไม่ว่าเป็นผู้ใดบงการป้าหลิววางยาพิษ?”

โม่จิ่วเย่ขมว

บทที่ 13 ขอแค่มีข้าอยู่ ตระกูลโม่จะไม่หายไปสักคนเดียว

พวกนางรู้ดีอยู่แก่ใจ ในเมื่อมีข่าวถูกต้องแล้ว สิ่งที่ต้องทำตอนนี้ก็คือ——รอ

รอฝ่าบาทส่งคนมายึดทรัพย์สิน

......

วังหลวง ที่ตำหนักจินหลวน

ฮ่องเต้ซุ่นอู่โกรธจนกระทืบเท้า

“ข้าเลี้ยงดูพวกเกียจคร้านอย่างพวกเจ้านี้มีประโยชน์อะไร? คาดมิถึงท้องพระคลังโดนข

บทที่ 14 ขอแค่เฉาเหรินกล้าลงมือ นางไม่ออมมือเด็ดขาด

ถึงแม้เคียดแค้นฮ่องเต้ซุ่นอู่ แต่ธรรมเนียมที่ควรมีไม่อาจทำลายได้

ฮูหยินเฒ่าโม่คุกเข่าลงไปก่อน

พี่สะใภ้ทั้งแปดกับโม่หานเยว่เห็นแบบนี้ ก็คุกเข่าลงตาม

เฮ่อจือหรั่นไม่อยากคุกเข่า แต่ไม่อาจแสดงออกผิดแปลกเกินไป

โชคดีที่เสื้อผ้าของคนโบราณชายกระโปรงกว้าง