บทที่210

เหอเหรินเจ๋ถึงขนาดที่ยังไม่ทันได้มีปฏิกิริยาตอบกลับมา ก็ได้ยินเสียงปืนดังขึ้นหนึ่งนัด เขารีบหันมองตามไปยังเสียงของปืน เห็นเนี่ยเฟิงไม่รู้ว่ามาอยู่ตรงเขาตั้งแต่เมื่อไร

“สิ่งที่ผมเกลียดที่สุดในชีวิตนี้ก็คือการที่มีคนเอาปืนมาจ่อใส่”

เนี่ยเฟิงถอนหายใจออกมายาวๆหนึ่งที ก่อนจะยิงปืนไปอีกหลายนัด เห

บทที่211

ใบหน้าของเนี่ยเฟิงมืดครึ้มลงอย่างรวดเร็ว “ถ้าอย่างนั้นผมก็มีน้ำใจ เลยตัดขาเขาไปแค่ข้างเดียว”

แต่อย่างไรก็ตาม ใครที่ทำผิด ก็ควรได้รับการชดใช้ถึงจะถูก

ยิ่งไปกว่านั้นหลังจากที่เหอคุนรู้ถึงสถานการณ์ที่น่าสังเวชของลูกชายตัวเองแล้ว จะต้องตามหาเขาไปทั่วโลกอย่างโมโหโทโสแผดเสียงแน่นอน

ไม่จำเป็นที่เห

บทที่212

สถานฝึกยุทธเฮยหลงตอนนี้ก็เหมือนเรื่องราวหรือปัญหาที่รับมือยาก ถึงแม้ว่าจะทำเงินได้มาก แต่พวกเขากลับไม่อยากรับช่วงต่อ

หลันหยิงพวกเขาจึงมอบสถานฝึกยุทธเฮยหลงให้กับเนี่ยเฟิง อย่างมีความสุข

เมื่อเนี่ยเฟิง ออกจากโรงพยาบาลไป พวกเขาถึงได้ถอนหายใจอย่างโล่งอก

“พ่อครับ! แม่ครับ! นี่เป็นของของผมนะครับ!