บทที่211

ใบหน้าของเนี่ยเฟิงมืดครึ้มลงอย่างรวดเร็ว “ถ้าอย่างนั้นผมก็มีน้ำใจ เลยตัดขาเขาไปแค่ข้างเดียว”

แต่อย่างไรก็ตาม ใครที่ทำผิด ก็ควรได้รับการชดใช้ถึงจะถูก

ยิ่งไปกว่านั้นหลังจากที่เหอคุนรู้ถึงสถานการณ์ที่น่าสังเวชของลูกชายตัวเองแล้ว จะต้องตามหาเขาไปทั่วโลกอย่างโมโหโทโสแผดเสียงแน่นอน

ไม่จำเป็นที่เห

บทที่212

สถานฝึกยุทธเฮยหลงตอนนี้ก็เหมือนเรื่องราวหรือปัญหาที่รับมือยาก ถึงแม้ว่าจะทำเงินได้มาก แต่พวกเขากลับไม่อยากรับช่วงต่อ

หลันหยิงพวกเขาจึงมอบสถานฝึกยุทธเฮยหลงให้กับเนี่ยเฟิง อย่างมีความสุข

เมื่อเนี่ยเฟิง ออกจากโรงพยาบาลไป พวกเขาถึงได้ถอนหายใจอย่างโล่งอก

“พ่อครับ! แม่ครับ! นี่เป็นของของผมนะครับ!

บทที่213

“ฆ่าคนต้องชดใช้ด้วยชีวิต เป็นหนี้ต้องชดใช้ด้วยเงิน เพราะนี่เป็นหลักการของฟ้าดินที่เปลี่ยนแปลงไม่ได้ ในเมื่อแกฆ่าลูกศิษย์ของเราแล้ว เช่นนั้นเราก็จะไม่ปล่อยให้แกรับการลงโทษหรอก ไอ้เด็กเวรเอ๊ย!”

หนึ่งในผู้อาวุโสที่ผมยาวมองไปที่เนี่ยเฟิงอย่างเย็นชา และบนใบหน้าเนี่ยเฟิงก็ปรากฏรอยยิ้มที่ดูเหมือนจ