บทที่ 161

บทที่161

เนี่ยเฟิงรีบส่ายหน้า “ไม่ใช่ไม่สวย แต่เพราะสวยเหลือเกิน ผมเลยไม่รู้จะพูดอะไรดี”

“หมอนี่อายุแค่นี้นึกไม่ถึงว่าจะรู้จักกะล่อน ไม่รู้ไปหัดมาจากใคร”

ปกติหลินซูอินก็ถูกคนอื่นชมไม่น้อยอยู่แล้ว แต่ที่คนอื่นชมกับที่เนี่ยเฟิงชมเป็นคนละเรื่อง

หลินซูอินสวมใส่กี่เพ้าสีม่วงทึบ ช่วงบนเป็นลวดลา

บทที่ 162

บทที่162

“นายโหว ถ้าคุณจะพูดกับฉันแค่เรื่องพวกนี้ อย่างนั้นฉันขอกลับไปเตรียมตัวที่หลังเวทีก่อนละกัน ของคุณสำหรับคำชื่นชม”

ตั้งแต่ต้นจนจบ หลินซูอินยืนชิดกับประตูทางเข้า เธอดูขัดกับโหวหย่งนิดหน่อย

ถ้าเป็นเวลาปกติ โหวหย่งอาจจะกระโจนเข้าใส่แล้ว แต่โหวหย่งรู้ว่าตอนนี้ยังไม่ถึงคราว

หลินซูอินต้อ

บทที่ 163

บทที่163

“นายนี่มันไม่รู้จักดีชั่ว! ถ้าไม่เพราะพี่หย่งเอาชุดใส่แสดงมาให้ครูหลิน นายคิดว่าครูหลินจะได้ขึ้นเวทีแสดงไหม?”

หลี่ซวนระเบิดโมโหถลึงตาใส่เนี่ยเฟิง

โหวหย่งกัดฟันกรามแน่น “ไม่รู้ไอ้พวก รปภ.ทำงานกันประสาอะไร ถึงปล่อยให้คนนอกเข้ามาได้!”

“ขอโทษค่ะคุณหลิน เสี่ยวเฟิงเขาวู่วามไปหน่อย คุณช