ตอน 110
ผมมีพี่สาวเจ็ดคน
บทที่110
หลังจากกินข้าวเสร็จแล้ว ทุกคนก็นั่งพักผ่อนกันสักพักหนึ่ง เวลานี้เย่หรูเสว่รู้สึกแต่ว่ามีความกดดันใหญ่มาก เพราะเนี่ยเฟิงใช้สายตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวังมองไปที่เย่หรูเสว่
ขาดแต่เขียนตัวอักษร”ทำตามสัญญา”ไว้บนหน้าแล้ว
ในที่สุดเย่หรูเสว่ทนไม่ได้จริงๆ ดังนั้นเลยดึงเนี่ยเฟิงไปที่ห้องพักผ่อน
เย่หร
ตอน 111
บทที่111
“พวกนายเป็นคนชิงอาหารทะเลแอนตาร์กติกาไปไม่ใช่เหรอ? ยังมีหน้ามาถามว่าขโมยอะไรไป ฉันว่ามันน่าขำจริงๆ”
พอฟางซื่อเหาได้ยินเนี่ยเฟิงพูดเช่นนี้ ก็อดขำไม่ได้ พูดขึ้นมาว่า
“ต่อให้พวกฉันฮุบไป แล้วยังไง? นายจะมีปัญญาอะไรเอากลับไปได้? คนที่ไร้ความสามารถก็ต้องถูกคนอื่นกลืนกิน นี่เป็นกฎธรรมชาติ ปลาใหญ่ก
ตอน 112
บทที่112
“นายมาอยู่นี่ได้อย่างไร!”
เห็นใบหน้าที่ตกใจของฟางซื่อเหา เนี่ยเฟิงได้แต่รู้สึกสนุก
“เวลาพวกนายจะก่อการลับอะไร ไม่รู้จักไปปรึกษากันที่บริษัทหรือที่ร้านของตัวเองกันเหรอไง? จะต้องมาคุยกันในถิ่นของฉันให้ได้”
ฟางซื่อเหากระเดือกน้ำลายลงคอ
“นายพูดจาเหลวไหลอะไรที่นี่จะเป็นร้านของนายได้อย่างไร!”
“โท