บทที่109

ขอให้แค่พื้นที่ที่มีกล้องวงจร เนี่ยเฟิงล้วนทำได้หมด เนี่ยเฟิงคิดจะบุกเข้าได้หมด

ฟางหลงเทียนคนนี้มีโรคความสงสัยหนักมาก เป็นไปได้ยังไงที่บ้านเขาจะไม่มีกล้องวงจรล่ะ?

เนี่ยเฟิงดื่มนมสักคำหนึ่ง จากนั้นวางแก้วน้ำลง แล้วกดโทรศัพท์ด้วยความพึงพอใจ

“คนที่โทรคุยกับเขาเมื่อกี้นี้หาออกมาให้ได้”

แต่คาดไม

บทที่110

หลังจากกินข้าวเสร็จแล้ว ทุกคนก็นั่งพักผ่อนกันสักพักหนึ่ง เวลานี้เย่หรูเสว่รู้สึกแต่ว่ามีความกดดันใหญ่มาก เพราะเนี่ยเฟิงใช้สายตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวังมองไปที่เย่หรูเสว่

ขาดแต่เขียนตัวอักษร”ทำตามสัญญา”ไว้บนหน้าแล้ว

ในที่สุดเย่หรูเสว่ทนไม่ได้จริงๆ ดังนั้นเลยดึงเนี่ยเฟิงไปที่ห้องพักผ่อน

เย่หร

บทที่111

“พวกนายเป็นคนชิงอาหารทะเลแอนตาร์กติกาไปไม่ใช่เหรอ? ยังมีหน้ามาถามว่าขโมยอะไรไป ฉันว่ามันน่าขำจริงๆ”

พอฟางซื่อเหาได้ยินเนี่ยเฟิงพูดเช่นนี้ ก็อดขำไม่ได้ พูดขึ้นมาว่า

“ต่อให้พวกฉันฮุบไป แล้วยังไง? นายจะมีปัญญาอะไรเอากลับไปได้? คนที่ไร้ความสามารถก็ต้องถูกคนอื่นกลืนกิน นี่เป็นกฎธรรมชาติ ปลาใหญ่ก