ตอน 111
ผมมีพี่สาวเจ็ดคน
บทที่111
“พวกนายเป็นคนชิงอาหารทะเลแอนตาร์กติกาไปไม่ใช่เหรอ? ยังมีหน้ามาถามว่าขโมยอะไรไป ฉันว่ามันน่าขำจริงๆ”
พอฟางซื่อเหาได้ยินเนี่ยเฟิงพูดเช่นนี้ ก็อดขำไม่ได้ พูดขึ้นมาว่า
“ต่อให้พวกฉันฮุบไป แล้วยังไง? นายจะมีปัญญาอะไรเอากลับไปได้? คนที่ไร้ความสามารถก็ต้องถูกคนอื่นกลืนกิน นี่เป็นกฎธรรมชาติ ปลาใหญ่ก
ตอน 112
บทที่112
“นายมาอยู่นี่ได้อย่างไร!”
เห็นใบหน้าที่ตกใจของฟางซื่อเหา เนี่ยเฟิงได้แต่รู้สึกสนุก
“เวลาพวกนายจะก่อการลับอะไร ไม่รู้จักไปปรึกษากันที่บริษัทหรือที่ร้านของตัวเองกันเหรอไง? จะต้องมาคุยกันในถิ่นของฉันให้ได้”
ฟางซื่อเหากระเดือกน้ำลายลงคอ
“นายพูดจาเหลวไหลอะไรที่นี่จะเป็นร้านของนายได้อย่างไร!”
“โท
ตอน 113
บทที่113
เย่หรูเสว่ยิ่งคิดก็ยิ่งเป็นห่วง คนพวกนี้ดูแล้วล้วนเป็นเศรษฐีรุ่นที่2 แม้ตอนนี้พวกเขาจะถูกซัดจนหมอบ แต่พอพวกเขาลุกขึ้นได้ต้องเอาเรื่องเนี่ยเฟิงแน่
“พี่หกไม่ใช่อย่างนั้นนะ พวกเขาลงมือก่อนผมถึงได้ซัดเขาหมอบ ถ้าผมไม่โต้ตอบ ผมอาจจะถูกพวกเขาซัดตายแล้วก็ได้!”
นอกจากฟางซื่อเหาแล้ว คนอื่นๆ แค่ถูกซัด