บทที่ 9

จูนบ้า

“จูน คุณเมาแล้ว” กลิ่นแรงมาก จนพุ่งเข้าไปจมูกปริมเต็มๆ ปริมปฏิเสธดิ้นไปมา แต่ร่างกายจูนแข็งแกร่ง ใช้มือเดียวบีบหัวเขาไว้แน่น มืออีกข้างดึงเสื้อนอนเขาอย่างเร่าร้อน แล้วค่อยๆดึงไปบริเวณระหว่างขา

ปริมลืมตาขึ้นโต “จูน ฉันท้องนะ คุณปล่อยฉัน ปล่อย!”

จูนอย่างไม่ได้ยิ

บทที่ 10

ต้องตายแน่นอน

เล็บมือของปริมจับราวบันไดไว้แน่น เขาไม่เข้าใจทำไมคิมต้องบอกว่าเด็กเป็นของเขา นี่มันกำลังซ้ำเติมให้เรื่องวุ่นวายมากขึ้น

จูนโกรธจนจะบ้า เขาปกป้องคิม มีต่อทำให้ตัวเขาแย่กว่าเดิม

ปริมยืนที่นั่นไม่ขยับตัว

จูนกำมือไว้แน่น เขาไม่อธิบายแม้แต่คำเดีย

บทที่ 11

เลวตายยาก

“ฮึ่มๆ…..แค่ฉันมาแล้ว ก็ไม่กลัว” ทรายยิ้มออกมาอย่างน่ากลัว เขาผอม แต่ดูแกร่ง ท้องที่โตอย่างปริมจะสู้เขาไม่ได้แน่นอน

“กรี๊ด——“ มีดบาดลงที่ท้องปริม เลือดพุ่งออกมา เขากุมท้องไว้ หนีทรายอย่างสุดชีวิต แต่หนีไม่พ้น

เพียงพริบตา แขน หลัง โดนกรีดไปหลายที