บทที่ 8 หนีไม่พ้น

จูนกับทรายเดินจากไปเมื่อได้ใบหย่ามาแล้ว

ปริมเอาผ้าห่มคุมหัวไว้ ร้องไห้แบบไม่กล้ามีเสียง เมื่อหมอมาถึง บอกกับเขาว่าเขาต้องควบคุมอารมณ์ให้ดี ไม่นั้นเด็กในท้องจะมีอาการแย่ไปอีก

เพื่อลูกเขาต้องตั้งสติ

สามวันผ่านไป เขาโทรหาคิม ให้มารับเขาที่โรงพยาบาล

บทที่ 9 จูนบ้า

“จูน คุณเมาแล้ว” กลิ่นแรงมาก จนพุ่งเข้าไปจมูกปริมเต็มๆ ปริมปฏิเสธดิ้นไปมา แต่ร่างกายจูนแข็งแกร่ง ใช้มือเดียวบีบหัวเขาไว้แน่น มืออีกข้างดึงเสื้อนอนเขาอย่างเร่าร้อน แล้วค่อยๆดึงไปบริเวณระหว่างขา

ปริมลืมตาขึ้นโต “จูน ฉันท้องนะ คุณปล่อยฉัน ปล่อย!”

จูนอย่างไม่ได้ยิน

บทที่ 10 ต้องตายแน่นอน

เล็บมือของปริมจับราวบันไดไว้แน่น เขาไม่เข้าใจทำไมคิมต้องบอกว่าเด็กเป็นของเขา นี่มันกำลังซ้ำเติมให้เรื่องวุ่นวายมากขึ้น

จูนโกรธจนจะบ้า เขาปกป้องคิม มีต่อทำให้ตัวเขาแย่กว่าเดิม

ปริมยืนที่นั่นไม่ขยับตัว

จูนกำมือไว้แน่น เขาไม่อธิบายแม้แต่คำเดียว?