บทที่ 7 ตามที่คุณต้องการ

“ปั๊งๆๆ——-“ เสียงหัวกระแทกไปที่พื้นดังไปทั่วห้อง

จูนกระตุกตา เห็นปริมเป็นแบบนี้ ในใจจุกแปลกขึ้นมา “พอแล้ว ออกไปซะ”

ปริมนิ่งไปสักพัก มือยื่นไปจับขอบเตียงค่อยๆลุกขึ้นมา แต่ตามืดมัวขึ้นมา ทั้งตัวไม่สามารถควบคุมได้ล้มลงไปกับพื้น

ตอนที่ล้มลงไป เขาจงใจนอนหงาย สอง

บทที่ 8 หนีไม่พ้น

จูนกับทรายเดินจากไปเมื่อได้ใบหย่ามาแล้ว

ปริมเอาผ้าห่มคุมหัวไว้ ร้องไห้แบบไม่กล้ามีเสียง เมื่อหมอมาถึง บอกกับเขาว่าเขาต้องควบคุมอารมณ์ให้ดี ไม่นั้นเด็กในท้องจะมีอาการแย่ไปอีก

เพื่อลูกเขาต้องตั้งสติ

สามวันผ่านไป เขาโทรหาคิม ให้มารับเขาที่โรงพยาบาล

บทที่ 9 จูนบ้า

“จูน คุณเมาแล้ว” กลิ่นแรงมาก จนพุ่งเข้าไปจมูกปริมเต็มๆ ปริมปฏิเสธดิ้นไปมา แต่ร่างกายจูนแข็งแกร่ง ใช้มือเดียวบีบหัวเขาไว้แน่น มืออีกข้างดึงเสื้อนอนเขาอย่างเร่าร้อน แล้วค่อยๆดึงไปบริเวณระหว่างขา

ปริมลืมตาขึ้นโต “จูน ฉันท้องนะ คุณปล่อยฉัน ปล่อย!”

จูนอย่างไม่ได้ยิน