บทที่ 35 เมา

เบนซ์มองปริมจากไปด้วยสีหน้าที่อดทนไว้

ตอนที่ผ่านจูนไป สีหน้าจูนไม่ดีมาก มือที่ไว้ข้างตัวกำไว้แน่น เหมือนว่านาทีต่อไปก็จะจับมือปริมไว้ แต่ก็ไม่ได้ทำแบบนั้น

ยิ่งบังคับเขาอีก ก็เพียงจะทำให้ปริมรู้สึกลำคานและเกลียดมากขึ้น

หลังปริมไปแล้ว เบนซ์ก็เดินไปหาจูนเข

บทที่ 36 เข้าใจผิด

ปริมรู้สึกหนักหัวมาก แสงไพที่อยู่ตรงหน้าซ้ำๆไปไหม เดี๋ยวก็ปรากฏเป็นหน้าของจูน เดี๋ยวก็ปรากฏเป็นหน้าของคิม

“ใช่ครับ ผมเอง” ตามเสียงที่แหบต่ำของจูน ในตัวของปริมแม้แต่ป้าชินสุดท้ายก็ไม่มีแล้ว ปริมสั่นขึ้นมาทีหนึ่ง

“จูน คุณจะทำอะไร?” ส่ายหัวไปมา เห็นจูนกำลังถอดเข็ม

บทที่ 37 ยังรักอยู่

“คุณวางเสร็จแล้วก็ออกไป” ปริมไม่สามารถสู่หน้าจูนได้ เลยใช่ความโมโหไล่เขาออกไป

จูนอาบน้ำไปแล้ว ร่างกายเขาเพียงพันผ้าขนหนูไว้ ร่างที่ผอมไม่มีความแย่อะไร ปริมไม่กล้าจะมอง

ในห้องนอน ยังมีกลิ่นกายของเขา เหมือนพิษของเมืองสมัยที่เล่ากัน แค่ทำก็จะเขาไปถึงประสาทเขา เข